่ขอสตรีผู้สวมกำไลเส้นนี้กลับบ้าน แต่ที่แท้พระองค์ทรงทะเยอทะยานยิ่งนัก สุดท้ายก็ไม่เห็นค่ามันแม้แต่น้อย…”
ถังเอ๋อร์เห็นนางมีสีหน้าทั้งคล้ายทุกข์ระทมและยินดีปรีดาก็กระวนกระวาย เพิ่งนึกได้ว่าจวนหย่งอี้โหวล่มสลายไปแล้ว “ต้องโทษบ่าว…”
เจียงเสวี่ยหนิงตัดบท “ไม่เป็นไร”
นางพ่นลมหายใจเบา ๆ เฮือกหนึ่ง ส่งกำไลกระพรวนให้ถังเอ๋อร์พร้อมกล่าวกลั้วหัวเราะ“เจ้าบอกว่าเป็นการนำพาสิริมงคลไม่ใช่หรือเช่นนั้นก็ช่วยสวมให้ข้าเถอะ”
ชาตินี้นางบอกตัดความสัมพันธ์กับเยี่ยนหลินอย่างชัดเจนแล้ว
ดังนั้นไม่จำเป็นต้องหลีกเลี่ยงสร้อยกระพรวนเส้นนี้อีกต่อไป
ท้ายที่สุดแล้วของชิ้นนี้ก็ถือเป็นน้ำใจของชายหนุ่ม นางหวังว่าเขาจะมีชีวิตที่ดี เขาเองก็หวังว่านางจะมีชีวิตที่ดีเฉกเช่นเดียวกัน
ถังเอ๋อร์เห็นนางหัวเราะจึงค่อยเบาใจลงบ้างลังเลครู่หนึ่งสุดท้ายก็ยังคงตัดสินใจสวมสร้อยข้อมือทำจากลูกกระพรวนทองคำให้นาง
ข้อมือเรียวยาวขาวพิสุทธิ์ประดุจหิมะกับสร้อยข้อมือกระพรวนทองน้อย ๆ หนึ่งเส้น
ปลายเชือกสีแดงมัดเป็นปมขนาดเล็กห้อยระบนหลังมือเนียนนุ่ม งดงามเพริศพราย
เหลียนเอ๋อร์อดเปล่งเสียงชมเชยไม่ได้ “ช่างงามเสียจริง เกรงว่าคงมีแค่มือของคุณหนูของพวกเราเท่านั้นที่จะสวมออกมาเป็นเช่นนี้ได้เจ้าค่ะ”
เจียงเสวี่ยหนิงโบกมือไปมาทำให้เกิดเสียงแว่ว ๆ ไม่ดังมากนัก แต่ถึงกระนั้นกลับให้ความรู้สึกปราดเปรียวว่องไว
บทที่ 148 รับการสั่งสอน (2)นางเอ่ยว่า “เอาละ เ
