เสวี่ยหนิงชม
เมื่อเจียงเสวี่ยหนิงรับมาดูถึงนึกได้ว่ามีของขวัญเช่นนี้จริง ๆ ตอนที่นางอายุครบสิบหกปีนับเป็นวันเกิดครั้งที่สองหลังจากเดินทางมาถึงเมืองหลวง วันนั้นเยี่ยนหลินพานางเดินเที่ยวงานเทศกาลโคมไฟเป็นบ้าเป็นหลังทั้งวัน ทว่าเมื่อถึงเวลาต้องส่งนางกลับจวนดันลากนางไปยังมุมมืดในตรอกเล็ก ๆ ข้างทาง คงเพราะหนุ่มน้อยกำลังหน้าแดงจึงยัดของสิ่งนี้ใส่มือนางอย่างสะเปะสะปะ จากนั้นก็เบือนหน้าเดินจากไปด้วยความเขินอายนั่นคงเป็นการมอบสิ่งของให้สตรีเป็นครั้งแรกของเยี่ยนหลินกระมัง
ตอนนั้นนางสงสัย ทั้งยังรู้สึกว่าค่อนข้างหยาบกระด้าง
ทว่าไม่อาจทนการบังคับจากเยี่ยนหลิน จึงต้องร้อยกระพรวนหนึ่งลูกและสวมมันในวันเกิด
ต่อมาเมื่อจวนหย่งอี้โหวล่มสลาย นางก็ไม่เคยสวมอีก นานวันเข้าก็หายสาบสูญไปเช่นเดียวกับกำไลหยกวงนั้นของหว่านเหนียง
ยามนี้สิ่งของในวันวานที่ไม่ได้พบเห็นมานานวางอยู่กลางฝั่ามือ ทว่าสิ่งที่ปรากฏในสมองของเจียงเสวี่ยหนิงกลับเป็นภาพของเยี่ยนหลินผู้กลายเป็นแม่ทัพที่ยกทัพหวนคืนราชสำนักและได้กุมอำนาจ เขากำลังคุกเข่าข้างหนึ่งพลางก้มศีรษะอยู่ตรงหน้านาง หยิบสร้อยข้อมือลูกกระพรวนสีทองซึ่งนางทำหายไปไม่รู้ตั้งกี่ปีแล้วออกมา ก่อนจะรัดลงบนข้อมือบอบบางของนางพร้อมกล่าวเสียงแผ่วเบาและเนิบช้าประดุจละเมออยู่ในห้วงแห่งความฝันว่า “ฮองเฮา ตอนนั้นกระหม่อมเคยแอบคิดว่าเมื่อกระพรวนบนกำไลเส้นนี้ครบยี่สิบลูกเมื่อใด กระหม่อมจะสู
