อรับ!”
เจียงเสวี่ยหนิงมองอีกฝังของถนน
ม้าหลายตัวนั้นหายวับไม่เหลือเงาตั้งนานแล้วทว่าผู้คนสองข้างทางล้มระเนระนาด ไม่ว่าจะเป็นผู้ที่เดินทางผ่านมาก็ดีหรือพ่อค้าหาบเร่ก็ช่างทุกคนล้วนเปล่งเสียงสาปแช่งก่นด่า เห็นชัดว่าเมื่อครู่ถูกลูกหลงจนได้รับความเสียหาย
*****
ณ ร้านโยวหวงฝังตรงข้ามของถนน
หลี่ว์เสี่ยนกำลังนั่งขมวดคิ้วมองพิณบนโต๊ะริมหน้าต่าง เห็นชัดว่าเพิ่งผ่านการแกะสลักมาไม่นาน วัสดุทำมาจากไม้จวี่ ทั้งเนื้อไม้และลายไม้ล้วนชั้นยอด
เพียงแต่ตรงตำแหน่งครึ่งฝั่ามือทางด้านซ้ายกลับมีรอยตำหนิที่ดูขัดกัน
เห็นชัดว่าแกะสลักพลาด
กระทั่งว่ามีคราบโลหิตที่ยังเช็ดไม่สะอาดเปือนอยู่ด้วย
“ข้าจำได้ว่านี่เป็นไม้ที่มีคุณภาพชั้นดีที่สุดจากบรรดาไม้หลายท่อนที่ข้าช่วยหาให้เจ้าเมื่อสองเดือนก่อน เจ้านำไปไว้ที่ห้องทำพิณแล้วไม่ใช่หรือ” หลี่ว์เสี่ยนมองเซี่ยเวยซึ่งกำลังดื่มน้ำชาอยู่ฝังตรงข้าม น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจ “ต้นไม้โบราณอายุแปดร้อยปีต้นหนึ่ง เมื่อตัดก็เหลือไม้ชั้นดีไม่กี่ท่อน แล้วข้าจะไปหาไม้ชนิดเดียวกันถึงขั้นลักษณะตรงกันทุกประการมาให้เจ้าได้จากไหนอีก เซี่ยจวีอัน ตอนเจ้าทำพิณอยู่นั้นกำลังฝันหรือว่าเจอผีกันแน่ แค่นี้ยังทำเสียของได้!”
ระยะนี้เซี่ยเวยมีงานจุกจิกต้องสะสางมากมาย ครั้นเห็นว่าในที่สุดหิมะก็ละลายหลังตกต่อเนื่องมาหลายวันจึงออกจากจวนมาร้านโยวหวงโดยเฉพาะ
เขาย่อมรู้ดีว่าไม้ท่อนนี้ที่ใช้ทำพิณนั้นหายาก
