เสิ่นหลางทรงได้ยินเขาเอ่ยก็เหมือนเพิ่งนึกได้ว่าสถานที่แห่งนี้คือท้องพระโรง
ดังนั้นจึงมีรับสั่งให้เซียวติ้งเฟยมาเข้าเฝั้า
สายตาของเหล่าขุนนางพลันพุ่งขวับไปยังทางเข้าตำหนักใหญ่…
คนผู้นี้คือติ้งเฟยซื่อจื่อที่ผู้คนเล่าขาน!
เขาคือผู้ที่เคยช่วยชีวิตฮ่องเต้
มิหนำซ้ำยังมีทั้งสายเลือดของตระกูลเซียวและเยี่ยน ต่อให้ตระกูลเยี่ยนล่มสลายไปแล้วทว่าเพียงสถานะบุตรสายตรงคนโตของตระกูลเซียวก็มากพอจะก่อมรสุมภายในเมืองหลวงคราวนี้จับพลัดจับผลูได้กลับมาระหว่างการล้อมปราบนิกายสวรรค์ ช่างน่าสงสัยใคร่รู้เหลือเกิน
“กระหม่อมผู้มีโทษเซียวติ้งเฟยถวายบังคมขอพระองค์ทรงพระเจริญหมื่นปี!”
เสียงดังกึกก้อง ภายในความเศร้าโศกสะกดความตื่นเต้นไว้ส่วนหนึ่ง
ทุกคนใจสั่นสะท้าน
ครั้นเพ่งพิศก็พบว่าบุรุษผู้นี้มีรูปร่างสูงโปร่งองคาพยพบนใบหน้าโดดเด่น สวมเสื้อคลุมยาวผ้าแพรสีครามศิลาปักดิ้นทอง บริเวณดวงตาประพิมพ์ประพายคล้ายติ้งกั๋วกงเซียวหย่วนเบื้องหน้าอยู่บ้างจริง ๆ อีกทั้งความสง่างามไม่ยอมอยู่ใต้อาณัติผู้ใดที่เผยผ่านริมฝีปากและหางตาหลายส่วนนั้น ดูสูงศักดิ์เสียจนผู้คนไม่อาจหมิ่นแคลน
นับตั้งแต่เขาเดินเข้ามา สายพระเนตรของเสิ่นหลางก็ตรึงอยู่บนร่างนั้น
แทบจะทอดพระเนตรไล่ตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า
พริบตานั้นมรสุมก็โหมกระหน่ำในใจ!เพียงแต่พระองค์ประทับบนบัลลังก์แห่งนี้มาสี่ปีแล้ว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าเคยผ่านการหักหลังกลั่นแกล้งสารพัดในราชสำนัก
