รู่ส่งคนมาแจ้งข่าวโดยเฉพาะด้วยต้องการกราบทูลข่าวดีอันใหญ่หลวงนี้ให้ทรงทราบ! เห็นว่าติ้งเฟยซื่อจื่อที่หายสาบสูญไปเมื่อยี่สิบปีก่อนกลับมาแล้ว! ยังมีชีวิตอยู่! สุขสบายดีพ่ะย่ะค่ะ!”
ติ้ง เฟย…
บังเกิดเสียงระเบิดดัง ‘ตูม’ ภายในสมองของเซียวไทเฮา ร่างกายส่ายโอนเอนหลายครั้งจนแทบยืนทรงตัวไม่อยู่ ถามแบบจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว “เจ้าว่าอะไรนะ”
ขันทีนึกว่านางดีใจมากเกินไป จึงพูดเสียงดังฟังชัดยิ่งกว่าเดิม “กลับมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!เลือดเนื้อเชื้อไขสายตรงของท่านกั๋วกง ผู้มีพระคุณซึ่งถวายความช่วยเหลือฝั่าบาทในกาลก่อน ติ้งเฟยซื่อจื่อพ่ะย่ะค่ะ กลับมาด้วยสุขภาพร่างกายครบถ้วนสมบูรณ์! อ๊ะ ได้ยินว่าไม่เพียงประพิมพ์ประพายคล้ายท่านกั๋วกงยามหนุ่ม แต่ยังเหมือนเยี่ยนฮูหยินสมัยนั้นมากเลยด้วยพ่ะย่ะค่ะ! มีสง่าราศีมากความสามารถ หล่อเหลายิ่งนัก!”
เซียวไทเฮาหนังตากระตุกอย่างรุนแรง เริ่มหน้ามืด
นางรู้สึกเท้าเบาโหวง เซถอยหลังหลายก้าว
ยกมือใคร่จะเอ่ยอะไร แต่กลับล้มหงายหลังเสียงดัง ‘ตึง’ ด้วยใบหน้าซีดเผือด!ทุกคนในตำหนักตะลึงงัน นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งจากนั้นจึงตะโกนกรีดร้องลั่น “ไทเฮา ไทเฮา!”
เซียวซูว้าวุ่นใจจนหวิดจะยืนเฉยมองเซียวไทเฮาข้างกายล้มหงายหลัง ทว่าก็ยังไม่ลืมยื่นมือช่วยประคอง นางมองทุกคนเข้าไปกลุ้มรุมอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้างุนงงระคนเหลือเชื่อหน่อย ๆ
ยังมีชีวิตอยู่…
ไฉนเด็กที่มีสายเลือดของตระกูลเซียวกับเยี่ยนคนนั้นถึ
