เรายายเจ้าน่ะสิ!”
นี่ต้องการชีวิตของใครกันแน่หา!
กลุ่มนักฆ่ามาเร็วจบชีวิตเร็ว
ยามนี้ขบวนผู้ติดตามถึงค่อยรู้สึกว่าตนหลั่งเหงื่อเย็นท่วมร่าง ไม่กล้าคิดเลยว่าหากรู้ตัวช้าอีกนิด ด้วยระดับความร้ายกาจของนักฆ่ากลุ่มนี้ก็ไม่รู้จะมีผู้เสียชีวิตมากเท่าใด
ครั้นมองเจี้ยนซูและเตาฉินที่อยู่กับเซี่ยเวยอีกคราก็บังเกิดความเคารพยำเกรงขึ้นมาหลายส่วน
เจียงเสวี่ยหนิงมองอยู่ไกล ๆ ไม่กล้าลงจากรถ
รถม้าของเซียวหย่วนอยู่ข้างหน้า ขณะนี้เขาลงมาด้วยท่าทางเสียขวัญ จากนั้นจึงกวาดสายตามองรอบด้าน ใบหน้าพลันถมึงทึง “ดีนี่ ถึงกับมีนักฆ่าจริง ๆ ด้วย!”
เซี่ยเวยไม่ได้ลงจากรถ เพียงเปล่งเสียงเรียกเจี้ยนซู
เจี้ยนซูยังไม่ทันเช็ดโลหิตบนกระบี่ให้เรียบร้อย ครั้นได้ยินเซี่ยเวยเรียกก็เข้าใจเจตนาเดินมุ่งไปหานักฆ่าที่ถูกตรึงติดรถม้าแล้วกระชากผ้าคลุมหน้าสีดำของอีกฝั่ายลง
อายุราวสามสิบปี มีแผลเป็นบนแก้มข้างซ้าย
ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บปวดจากการถูกลูกเกาทัณฑ์เสียบทะลุไหล่
พริบตาที่ผ้าคลุมหน้าถูกกระชาก ดวงตาของคนผู้นี้กลับฉายประกายอำมหิต แก้มทั้งสองข้างพองออก ราวกับกำลังจะออกแรงกัดอะไรบางอย่าง
นักฆ่าตอบสนองเร็วจริง ๆ ทว่ามือของชายหนุ่มตรงหน้าไวกว่าถึงสามส่วน!
ยังไม่ทันกัด ภาพเงาตกค้างเบื้องหน้าพลันวูบไหว
นักฆ่าเจ็บกรามแปลบ จากนั้นก็ไร้ความรู้สึก…อีกฝั่ายถึงกับปลดขากรรไกรล่างของเขาภายในระยะเวลาเพียงชั่วประกายไฟ!
เซียวติ้งเฟยที่มองเห็นเ
