หตุการณ์จากด้านข้างรู้สึกขากรรไกรล่างเย็นวาบ
ดวงตาของนักฆ่าผู้นั้นฉายความสิ้นหวังออกมาหลายส่วน
เจี้ยนซูชำนาญยิ่ง ควักกระเปาะยาพิษขนาดเล็กออกจากฟันของฝั่ายตรงข้ามโดยไม่เปลืองแรงแม้แต่น้อย ก่อนหันหน้ากลับไปรายงานเซี่ยเวย
“เซียนเซิง หน่วยกล้าตายขอรับ”
เซี่ยเวยเก็บตราประทับ ‘เจ้าของห้องทำพิณ’ชิ้นนั้นกลับลงถุงพร้อมกล่าวกลั้วหัวเราะโดยไม่รู้สึกแปลกใจสักนิด “เห็นทีคงถามอะไรไม่ได้”
เซียวหย่วนเพิ่งเดินเข้ามาด้วยความอกสั่นขวัญแขวน
เซี่ยเวยโบกมือเบา ๆ “ฆ่าทิ้ง”
นักฆ่าผู้นั้นคาดไม่ถึงจริง ๆ ความประหลาดใจปรากฏเต็มใบหน้า เจี้ยนซูใช้กระบี่กรีดลำคอเขาจนโลหิตไหลทะลักนองพื้นดิน จากนั้นค่อยชักกลับอย่างหมดจดรวบรัด ร่างที่ตายตาไม่หลับล้มลงไปกองกับพื้นด้านข้าง
ทุกคนอดตัวสั่นสะท้านไม่ได้
จางเจอซึ่งอยู่ด้านหน้าเห็นแล้วรู้สึกว่าไม่สมเหตุสมผล ย่นหัวคิ้วเล็กน้อยจนแทบไม่อาจสังเกต
แต่เซี่ยเวยกลับมีท่าทีปกติ เคลื่อนสายตากลับไปมองเซียวหย่วนทางด้านข้าง แสดงท่าทีขอโทษขอโพยราวกับเพิ่งนึกได้ “ดูข้าสิ ลืมไปเสียสนิทเลย ดูเหมือนนักฆ่าผู้นี้จะพุ่งเปั้ามาที่คุณชายติ้งเฟย ชั่วช้าสามานย์ยิ่งนัก คนแซ่เซี่ยไม่ทันถามความเห็นของท่านกั๋วกงก็สั่งให้สังหารเสียแล้ว ท่านกั๋วกงคงไม่ตำหนิกระมัง”
มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าเซียวหย่วนหวาดกลัวขนาดไหนยามเห็นหน่วยกล้าตายผู้นั้นฆ่าตัวตายไม่สำเร็จ
ทว่าถัดมาก็มองเห็นอีกฝั่ายตกตายต่อหน้า
เขาตกใจระ
