อารามซั่งชิงเป็นอารามเต๋า ย่อมมีหอเก็บคัมภีร์เต๋าอยู่ภายใน
เดิมทีสถานที่แห่งนี้มีหน้าที่เก็บรักษาพระคัมภีร์
เพียงแต่เนื่องจากถูกปล่อยทิ้งร้างและนิกายสวรรค์ยึดครองมาช้านานโดยไม่เคยมีผู้ใดเข้าไปดูแล พระคัมภีร์ส่วนใหญ่จึงถูกปล้นชิงหรือไม่ก็ถูกเผาอยู่ในเตา บัดนี้ถึงคราวให้เจียงเสวี่ยหนิงใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงฉลองคืนส่งท้ายปีพอดี
หอเก็บคัมภีร์เป็นอาคารสองชั้นขนาดเล็ก
ชั้นบนสภาพค่อนข้างทรุดโทรม
งานเลี้ยงจึงจัดบริเวณชั้นล่าง
ภายในห้องจุดเตาอุ่นสุราฮวาเตียวไว้หนึ่งกาตั้งแต่แรก อาหารร้อน ๆ จัดวางเป็นระเบียบเรียบร้อยบนโต๊ะกลมกลางห้อง ในเมื่อมีเซียวติ้งเฟยยื่นมือมาก่อกวน มื้อนี้จึงกลายเป็นอาหารสำหรับคืนส่งท้ายปีไปจริง ๆ เจียงเสวี่ยหนิงตัดสินใจรั้งตัวเสียวเปั่าเอาไว้อีกคน บอกให้เขาอยู่ต่อเพื่อรับประทานอาหารร่วมกัน
เสียวเปั่ามองนางด้วยความประหลาดใจ แต่คิด ๆ ดูแล้วก็ไม่ได้ปฏิเสธ
เซียวติ้งเฟยเคยพบเสียวเปั่าที่นิกายสวรรค์มาก่อน ยามนี้เขาแค่นเสียงทีหนึ่ง บ่นพึมพำ ๆ กับตัวเอง
เจียงเสวี่ยหนิงได้ยินไม่ชัด “ท่านพูดว่าอะไรนะ”
นางปลดเสื้อคลุมนักพรตไปวางพาดบนเก้าอี้ด้านข้าง ส่วนจางเจอกำลังหุบร่มอยู่ด้านนอก
เซียวติ้งเฟยประชิดเข้าหานาง กล่าวเสียงแผ่วเบาราวกับยุง “เจ้าต้องขอบคุณข้านะ”
เจียงเสวี่ยหนิงเลิกคิ้วและปรายตามองส่วนเซียวติ้งเฟยเพียงกลั้นยิ้ม ทอดสายตาไปทางจางเจอซึ่งกำลังหมุนกายเดินเข้ามาความหมายไม
