่อาจชัดเจนไปมากกว่านี้อีก
เจียงเสวี่ยหนิงมองจางเจอทันที
ก่อนหน้านี้เซียวติ้งเฟยเดิมทีไม่ได้ลงมือตอบโต้นางด้วยซ้ำ แต่ครั้นจางเจอออกมายืนหน้าประตูเขากลับปาก้อนหิมะใส่นางอย่างที่ไม่ควรจะเป็น แม้นางจะมองไม่เห็น ทว่าจางเจอเห็น
ประกายตาของเจียงเสวี่ยหนิงขยับวูบไหวเล็กน้อย นางเข้าใจแล้ว
ความหมายของอีกฝั่ายคือ เมื่อสักครู่เขาตั้งใจเซียวติ้งเฟยรู้มานานแล้วว่าสตรีผู้นี้ฉลาดหลักแหลม ขอแค่ตนเอ่ยเพียงนิดนางย่อมกระจ่างแจ้งจึงเลิกคิ้วพลางหัวเราะกระหยิ่มใจ “ว่าอย่างไร”
เจียงเสวี่ยหนิงใช้ความคิด จากนั้นจึงกล่าวระคนยิ้ม “ถึงเมืองหลวงแล้วข้าจะดูแลท่านเอง”
สิ่งที่เซียวติ้งเฟยต้องการคือคำพูดประโยคนี้นั่นแล เขาหน้าชื่นตาบาน ไม่เอ่ยวาจาให้มากความอีก เมื่อจางเจอเข้าประตูมา เขาก็พลันถอยออกไปทำท่าบิดขี้เกียจเต็มที่ นั่งแผ่หลาบนเก้าอี้ข้างโต๊ะกลมประหนึ่งไร้กระดูก หยิบตะเกียบตั้งท่าจะเริ่มรับประทานอาหาร “เพื่ออาหารมื้อนี้ตอนเที่ยงข้าถึงกับจงใจไม่กินอะไรจนท้องว่างเช่นนั้นขอลองชิมดูก่อนแล้วกันนะว่าฝีมือพ่อครัวคนนี้เป็นเช่นไร!”มองกิริยาผาดเดียวก็รู้ว่าไม่เคยได้รับการอบรมสั่งสอน เวลาอยู่ข้างนอกกระทำตนกำเริบเสิบสานจนเคยตัว ไร้มารยาทและปราศจากความกริ่งเกรง
เสียวเปั่าพลันเผยสีหน้าแบบที่ไม่อาจสรรหาถ้อยคำมาบรรยาย
ทว่าเจียงเสวี่ยหนิงเห็นแล้วกลับรู้สึกว่าเขาจริงใจเสียด้วยซ้ำ ชาติก่อนนางชอบนั่งกินอาหารอย่างตะกรุมตะกรามด้
