ห้คำพูดของคนแซ่เซี่ยเปียมความยวนเย้าชวนลุ่มหลงกันเล่า
เจียงเสวี่ยหนิงพบว่านางไม่อาจเอาคำกล่าวนั้นออกจากหัวได้เลย
มักจะกล่าวกันว่าบุรุษไล่ตามสตรีขวางกั้นด้วยขุนเขา สตรีไล่ตามบุรุษขวางกั้นด้วยผ้าโปร่ง[3]
ก็นางชอบจางเจอนี่นา
การที่คนเราจะแสวงหาสิ่งที่ตนเองต้องการด้วยการเผยความในใจ จะมีสิ่งใดน่าอับอายและเป็นไปไม่ได้กันเล่า
ดังนั้น ดังนั้นคืนพรุ่งนี้…
“คุณหนูรองเจียง! คุณหนูรองเจียง!”
มือข้างหนึ่งตบลงบนบ่านางกะทันหัน เจียงเสวี่ยหนิงตกใจจนวิญญาณแทบหลุดจากร่างร่างกายสั่นเทา ความคิดที่ผุดในสมองเมื่อครู่อันตรธานสิ้น
นางหันกลับไปมอง พบว่าเป็นเซียวติ้งเฟย
พ่อคนเสเพลผู้นี้หลายวันก่อนถูกเซี่ยเวยยิงลูกเกาทัณฑ์ทะลุบ่าถูกคุมตัวไปในฐานะโจรถ่อยนิกายสวรรค์ด้วยสภาพน่าสังเวช ทั้งยังถูกกักบริเวณเนื่องด้วยสถานะพิเศษของเจ้าตัว
ผู้ใดใช้ให้เขามีชื่อว่า ‘ติ้งเฟย’ กันเล่า
อาจพูดได้ว่าหลังจากคนของราชสำนักไต่สวนชั้นต้น ทุกคนก็สังเกตเห็นว่าเขามีประพิมพ์ประพายคล้ายติ้งกั๋วกงเซียวหย่วนอยู่หลายส่วน จึงพากันคิดเชื่อมโยงถึงชื่อนี้จนการเดาสารพัดอย่างพลันแพร่กระจาย
ได้ยินว่าติ้งกั๋วกงเซียวหย่วนไปพบเขาครั้งหนึ่ง
ก่อนเข้าไปติ้งกั๋วกงมีท่าทางร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นออกมาก็หน้าถมึงทึง
แม้เซียวติ้งเฟยจะอยู่ในสถานะนักโทษ ทว่ายามเขาอยู่ในอารามซั่งชิงกลับไม่มีผู้ใดไม่กล้าแสดงความเคารพนบนอบ ด้วยเหตุนี้การดำเนินชีวิตของคนผู้นี้จ
