เซียวติ้งเฟย
ตระกูลเซียว ติ้งเฟยซื่อจื่อ
ช่างเป็นนามอันสูงส่งสักเพียงใดหนอ
อาศัยชื่อนี้ ทั้งนิกายสวรรค์ต่างเคารพนบนอบเขา ภายภาคหน้าก็คงยิ่งเกิดผลลัพธ์น่าอัศจรรย์อันไม่อาจสาธยายเสียยิ่งกว่า
น่าเสียดายที่มีคนรังเกียจและเคียดแค้นมัน
ยอมสละชื่อแซ่เดิมกลายเป็นชาวบ้านสามัญชน ทนรับความทุกข์ทรมานและความยากลำบากสารพัดสารพันโดยไม่ต้องการลาภยศสรรเสริญอันใดทั้งสิ้น
เมื่อเทียบกับเซี่ยเวยแล้ว เซียวติ้งเฟยตรงข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิงมาตลอด
แต่ถึงกระนั้นก็มิอาจไม่ยอมรับว่าตนได้รับบุญคุณจากคนผู้นี้
ด้วยเหตุนี้ยามเผชิญหน้าเซี่ยเวย เซียวติ้งเฟยจึงไม่กล้าโอหังสักเท่าใด และยิ่งไม่กล้าทำตัวร้ายกาจหยิ่งยโสอย่างไร้เหตุผลกับสาวกนิกายสวรรค์คนอื่นอีกด้วย…แม้เจ้านิกายจะจัดการผู้ที่รู้ความจริงสมัยนั้นให้ทยอยจบชีวิตด้วย ‘เหตุไม่คาดฝัน’ ได้หมดจดแล้วก็ตาม
เซี่ยเวยไม่ตอบรับหรือว่าปฏิเสธถ้อยคำแฝงการเสียดสีประโยคนั้น “ข้าเคยส่งคนไปหาเจ้าที่หอจุ้ยเล่อ แม่นางที่หอจุ้ยเล่อบอกว่าเจ้าไปซื้อสุราร้านสือเหนียนเนี่ยง ครั้นไปถึงร้านสือเหนียนเนี่ยงถึงรู้ว่าเจ้าไม่ได้ไปที่นั่นเลย”
เซียวติ้งเฟยพิงหมอนอิง “ก็เป็นเพราะข้ากลัวจนอกสั่นขวัญหายไม่ใช่หรือขอรับ”
เซี่ยเวยจ้องมองเขา
เขายิ้มไม่ยี่หระ “ได้ยินว่ากงอี๋เซียนเซิงหายสาบสูญไร้ซึ่งข่าวคราว ข้าตกใจแทบตายเลยขอรับ”
เซี่ยเวยกล่าวอย่างนิ่งเฉยปราศจากความตื่นตระหนก “กงอี๋เซียนเซิงอยู่ข้างกาย
