ๆ เบา ๆ เอ่ยถามขึ้นมาว่า “หนิงรองเล่า”
เจี้ยนซู “ท่านหมอตรวจดูอาการแล้วก็แจ้งว่านางหลับไปด้วยสภาพจิตใจอันผ่อนคลาย ครึ่งชั่วยามก่อนเสียวเปั่ารายงานว่านางเพิ่งจะตื่นและกินอาหารไปเล็กน้อย กำลังจะไป…จะไปเยี่ยมใต้เท้าจางขอรับ”
เซี่ยเวยหลุบเปลือกตา ประกายอำมหิตฉายวาบภายในดวงตา
ราตรีนี้นอนไม่หลับ
ในเมื่อเขาสงบไม่ได้ เช่นนั้นไม่ว่าใครก็อย่าได้คิดจะสงบเลย เซี่ยเวยสั่งอย่างเย็นชาว่า “เรียกนางให้ไสหัวมาเรียนพิณ!”
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินก็โมโหจนแทบกระเด้งจากเตียง กล่าวด้วยความกราดเกรี้ยวสุดแสน “กลางดึกหิมะตกหนักแบบนี้จะให้เรียนพิณบ้าบออะไรกันเล่า?!”
——————–1. เป็นข้อความหนึ่งจากคัมภีร์พฤกษาไร้รากเป็นคัมภีร์กลั่นโอสถของปรมาจารย์จางซานเฟิง
