ะเซียนเซิงจะแล้งน้ำใจเช่นนี้ไม่ได้นะขอรับ ถึงอย่างไรคราวนี้ก็ถือว่าข้าสร้างผลงานด้วยเช่นกัน!”
เซี่ยเวยเลิกคิ้ว “อ้อ?”
เซียวติ้งเฟยดื่มชาหลอก ๆ ทว่าลอบสำรวจสีหน้าเซี่ยเวย แม้ตนจะไม่เผยความเกรงกลัวผ่านใบหน้า แต่หัวใจกำลังเต้นรัว
เหตุการณ์ตลอดหลายวันที่ผ่านมาผุดขึ้นในสมอง
เขานึกถึงบรรดาสาวกนิกายสวรรค์ที่สนิทสนมคุ้นเคยกันถูกลูกเกาทัณฑ์ยิงจนสิ้นชีพในหุบเขาช่วงกลางวันอีกครา พยายามเค้นสมองขบคิดวิธีเอาตัวรอดในสภาวการณ์ที่ดูราวกับคลื่นลมสงบแต่เนื้อแท้กลับแฝงภยันตรายเช่นนี้
เขาเอ่ยว่า “ข้าเป็นผู้เปิดโปงสถานะของจางเจอ!”
เซี่ยเวย “เช่นนั้นหรือ”
เซียวติ้งเฟย “จริงขอรับ มิหนำซ้ำยังไม่เร็วไม่ช้า เพิ่งจะวันนี้นี่เอง ข้าเป็นใครล่ะขอรับ ตัวข้านั้นว่านอนสอนง่ายเพียงใดเล่า เซียนเซิง ท่านยังไม่ทราบอีกหรือ ท่านกับข้ารู้จักกันมาหลายปีขนาดนี้ รับรองว่าข้าไม่มีทางคิดผิดหรอก ข้ารู้สึกว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากลตั้งแต่ตอนพวกเขาบอกจะปล้นคุกหลวงแล้ว พอเห็นเจ้าคนแซ่จางผู้นั้นพาสตรีนางหนึ่งไปโผล่ที่ศาลเจ้าร้าง ทั้งยังบอกว่า ‘ซานเหรินอยู่บนภูเขา’ อะไรนั่นอีกก็แสดงว่าเจ้าขุนนางสุนัขผู้นี้ต้องพูดจาเหลวไหลเป็นแน่แท้ แต่ตอนนั้นข้าเห็นเสียวเปั่าจึงไม่ได้พูดออกไป เพราะเข้าใจว่าท่านคงลอบมีแผนการบางอย่าง กระทั่งเห็นเช้าวันนี้เสียวเปั่าพาตัวคุณหนูรองเจียงจากไปและข้าได้เห็นสารลับที่ท่านเขียนถึงเจ้าพวกไร้น้ำยาเฝิงหมิงอวี
