น
ส่วนเซี่ยเวยซึ่งตามมาภายหลังก็จะเร้นกายทำตัวเป็นชาวประมงผู้ได้รับผลประโยชน์จากการทะเลาะกันของนกปากซ่อมกับหอยกาบ เป็นนกขมิ้นที่อยู่เหนือตั๊กแตนตำข้าวกับจักจั่น ได้รับผลประโยชน์และชัยชนะแต่เพียงผู้เดียว
บทที่ 134 ราตรีที่ไม่อาจข่มตาหลับ (2)แผนการรอบด้าน ยืมกำลังต่อสู้กับกำลังกำจัดผู้เห็นต่าง สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!
ผู้ใดเล่าจะคาดคิดว่า…
จะมีเจียงเสวี่ยหนิงโผล่มา!
เซี่ยเวยนั่งบนขอบเตาผิง ถ่านสีแดงเรืองเรื่อๆดุจแสงอาทิตย์อัสดงสาดจับดวงตาเขาจนวาววามเขากล่าวอย่างเรียบเฉยว่า “เจ้าพูดเช่นนี้ก็แสดงว่าข้าไม่เพียงไม่อาจลงโทษเจ้า ตรงกันข้ามกลับต้องตกรางวัลให้เจ้าด้วยน่ะหรือ”
เซียวติ้งเฟยเย็นสันหลังวาบ รีบส่ายหน้าทันที“มิกล้า มิกล้า!”
ท่าทางอ่อนปวกเปียกเช่นนี้ปราศจากความทะนงในศักดิ์ศรีแม้แต่น้อย คล้ายนักเลงที่ออกหากินตามตลาด ผู้ใดพบเห็นก็รู้สึกรังเกียจ
แต่ท่าทีแบบนี้เซี่ยเวยต้องการจะเห็นพอดี
เซี่ยเวยย่นหัวคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆคลายออก “พักฟืนไปเถิด ไว้ถึงเมืองหลวงแล้วเจ้าจึงจะมีชีวิตที่ดี หากครั้งหน้ายังกล้าหลบหนีอีก ข้าจะสั่งให้คนหักขาทั้งสองข้างของเจ้าเสียถึงอย่างไรแค่ใบหน้าก็ใช้งานได้เพียงพอ!”
ความอำมหิตที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนี้จริงแท้แน่นอน
ครั้นเซียวติ้งเฟยได้ยินก็แทบรักษารอยยิ้มที่ฝืนประดับไว้บนใบหน้าไม่ไหว
เมื่อเซี่ยเวยสนทนากับเขาเสร็จสิ้นก็ลุกออกมาโดยไม่สนใจปฏิกิริยาตอบรับ เจี้ยนซูกับเตาฉ
