ิน หวนนึกถึงความสงสัยสารพัดอย่างในชาติก่อน ทุกสิ่งล้วนได้รับคำตอบเมื่อเขาเห็นลายมือบนกระดาษผู้ใดใช้ให้ชาติก่อนเขาเคยเห็นลายมือเช่นนี้กันเล่าเพียงแต่ความวุ่นวายเหล่านี้เกี่ยวอะไรกับตนด้วยหรือ
เขามองเซี่ยเวยและเอ่ยว่า “เมื่อครู่ข้าน้อยคิดว่าในเมื่อสิ่งนี้คือสารลับที่ตู้จวินเซียนเซิงผู้เสมือนเทพมังกรที่เห็นหัวแต่ไม่เห็นหางของนิกายสวรรค์ส่งมาให้ บางทีสารนี้อาจให้เบาะแสบางอย่างที่จะช่วยกำจัดกลุ่มกบฏให้สิ้นซากได้ ดังนั้นจึงจับตาดูแล้วฉวยโอกาสช่วงชุลมุนเก็บสารฉบับนี้ไว้ระหว่างทางมีแต่เรื่องปลีกย่อยมากมาย ไม่อาจเล่าจนหมดในคราวเดียว หากรองราชครูเซี่ยไม่มีธุระอื่นใดแล้ว รอให้ข้าน้อยจัดแจงตนเองเสร็จจะกลับมารายงานภายหลังนะขอรับ”
เตาฉินรับสารลับฉบับนั้นมา ส่วนมืออีกข้างลอบกุมดาบในแขนเสื้อเขาเองก็มองไปยังเซี่ยเวย
จิตสังหารที่เก็บซ่อนจวนจะปะทุ
เซี่ยเวยอดคิดไม่ได้ว่าระหว่างการเดินทางจางเจอผู้นี้รู้มากเพียงใดกันแน่ การมอบสารลับฉบับนี้กลับคืน เป็นเพราะไม่รู้เรื่องอันใดจริงหรือ…
หากหลี่ว์เสี่ยนอยู่ที่นี่ ลูกเกาทัณฑ์เมื่อครู่คงเสียบทะลุกะโหลกคนผู้นี้ไปแล้ว
ต่อให้ผีสางมาดลใจชั่วขณะจนปล่อยให้จางเจอมีชีวิตรอดจนถึงบัดนี้ แต่เมื่อคนผู้นี้เห็นสารลับแล้วเกรงว่าคงต้องทำให้ถึงที่สุด ยอมฆ่าผิดพันคนโดยไม่ยอมละเว้นแม้แต่คนเดียวเซี่ยเวยค่อย ๆ ยกนิ้วมือ ชั่วขณะนั้นเขาจึงรู้สึกถึงความเจ็บปวด เมื่อหลุบตาถึงพบว่าเมื่อ
