วว่า “สิบห้าสิบหกจั้งถอย!”
ด้วยเหตุนี้จึงมีเสียงเปั่าสัญญาณดังแว่วมาจากฝั่ายนิกายสวรรค์ระหว่างการต่อสู้ตะลุมบอนหลายฝั่าย
แนวการต่อสู้แผ่ขยาย ทำให้ผู้ได้ยินมีไม่มาก
พ่อลูกตระกูลเซียวซึ่งตามหลังมาไกล ๆ จึงยิ่งไม่ได้ยิน นับตั้งแต่เห็นความโกลาหลด้านหน้าที่คนจากศาลาว่าการเมืองทงโจวจู่โจมกลางคัน สีหน้าของสองพ่อลูกก็ย่ำแย่ขึ้นหลายส่วน
ครั้งนี้เซียวหย่วนต้องการสร้างผลงานใหญ่แต่เพียงผู้เดียว เขาจึงเจตนาทิ้งแม้กระทั่งเซี่ยเวย
ไหนเลยจะคาดคิดว่ายังมีเจ้าเมืองทงโจวซึ่งรนหาที่ตายกล้ามาแบ่งความดีความชอบด้วย
ยิ่งเป็นเช่นนี้ยิ่งไม่อาจปล่อยให้อีกฝั่ายชิงตัดหน้า!
เขาย่นหัวคิ้ว แม้จะมีจอนผมทั้งสองข้างเป็นสีดอกเลาเล็กน้อยก็ไม่อาจสะกดพลังอันน่าเกรงขามขณะถ่ายทอดคำสั่ง เซียวหย่วนตวาดด้วยเสียงดังทรงพลังว่า “ห้ามถอย! บุกตะลุยเข้าไป!หากผู้ใดถอยแม้แต่ก้าวเดียว กลับไปต้องรับโทษตามกฎของกองทัพ!”ทหารกลุ่มนี้คัดเลือกมาจากหน่วยราชองครักษ์ ล้วนเชื่อฟังคำสั่งของเซียวหย่วนเสมอมา
อีกทั้งครั้งนี้ก็เป็นเพียงการต่อสู้กับนิกายสวรรค์เล็ก ๆ หากนำไปเปรียบเทียบกับการสู้รบที่ชายแดนก็ถือว่าแสนกระจ้อยร่อย พวกเขาไม่เห็นเรื่องนี้ในสายตาแม้แต่น้อย ครั้นเซียวหย่วนสั่งให้บุกขึ้นหน้าก็เงื้ออาวุธรุกคืบโดยปราศจากความเกรงกลัว!
แม้จางเจอจะอยู่ไกลออกไป แต่ทั้งสองฝั่ายต่างได้ยินถ้อยคำของเซียวหย่วนกันเป็นส่วนใหญ่เขารับรู้ได้อย่างง่ายดายว่าฝั่
