ิงของอีกฝั่ายกลับโดยมิได้เผยพิรุธแม้แต่น้อย อย่างไรเสียเรื่องที่นางชอบจางเจอก็เป็นความจริง จึงรู้เรื่องนั่นนี่เกี่ยวกับเขาเยอะมาก
แต่เมื่ออีกฝั่ายถามมาเช่นนี้กลับทำให้นางตื่นตระหนก
ทว่าก็นึกอะไรออกในเวลาเพียงไม่นาน
หวงเฉียนกับเฝิงหมิงอวี่ย่อมกำลังวางแผนบางอย่าง พวกเขาครุ่นคิดกันว่าคนที่ตู้จวินซานเหรินเอ่ยถึงในสารคือใครกันแน่ แน่นอนว่าผู้ควรถูกสงสัยมากสุดย่อมเป็นจางเจอ
และการที่จางเจอพาเจียงเสวี่ยหนิงตามมาด้วยก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผล
มีใครบ้างออกมาเสี่ยงอันตรายแท้ ๆ ยังจะพาน้องสาวตามมาอีก
ช่างน่าฉงนเสียจริง
แต่หวงเฉียนคิดไม่ถึงว่าเมื่อตนถามเช่นนี้ออกไป ใบหน้าไร้การแต่งแต้มและเชิดสูงของดรุณีน้อยซึ่งเดิมทีพูดจาฉะฉานเปียมไหวพริบกลับกดลงเล็กน้อย นางเริ่มอึกอักคล้ายไม่สะดวกใจจะตอบ
หวงเฉียนพลันนึกอะไรได้เขาเผยสีหน้าพิกล “หรือว่าเจ้ากับใต้เท้าจางผู้นั้นจะ…”
เจียงเสวี่ยหนิงหลุบตาหน่อย ๆ ไม่มีผู้ใดมองเห็นแววตาเย้ยหยันซึ่งซ่อนอยู่ใต้แพขนตาดกหนา นางคิดเพียงว่าถึงอย่างไรจางเจอก็ไม่มีทางรู้ว่านางพูดเพ้อเจ้อเหลวไหลอะไรไว้ จึงขบริมฝีปากเบา ๆ แสดงท่าทางเอียงอายระคนขลาดกลัวอย่างสมจริงยิ่งนัก เอ่ยเสียงเบาว่า “ข้ากับพี่ชายมีใจให้กัน ทว่าจนใจด้วยคนที่บ้านไม่ยินยอม ข้ากลัวผู้อื่นจะล่วงรู้ถึงการหนีตามกันครั้งนี้ ขอท่านเจ้าวิหารโปรดเก็บรักษาความลับอย่าได้แพร่งพรายเลยนะเจ้าคะ”
หวงเฉียน “…”เขารู้สึกประหนึ่งถูกส
