าพน่าอนาถยิ่งนัก
ขุนนางชั้นผู้ใหญ่บางคนจึงตำหนิขันทีผู้ดูแลการปลูกดอกไม้ว่าละเลยการปฏิบัติหน้าที่
ขันทีผู้ปฏิบัติหน้าที่จึงตอบเสียงค่อย“ฮองเฮาทรงใช้กรรไกรตัดด้วยพระองค์เอง ตรัสว่าช่วงนี้ฝั่าบาทมีรับสั่งให้ใต้เท้าทั้งหลายเดินชมอุทยานพร้อมหารือข้อราชกิจอยู่หลายครั้งพระองค์จึงตั้งพระทัยตัดดอกโบตั๋นเพื่อให้ใต้เท้าทั้งหลายได้ชมแสงตะวันงามยามวสันต์ จะได้ช่วยคลายความเบื่อหน่ายโดยเฉพาะขอรับ”
เหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่สูงวัยพลันโมโหจนเครากระดิกดวงตาถลน
ครั้นเสิ่นเจี้ยกลับจากตำหนักเฉียนชิงมาเห็นสภาพยับเยินเช่นนี้เข้าก็อดหัวเราะไม่ได้ เขากระแอมหลายครั้ง ก่อนจะปรับสีหน้า แต่ก็ไม่คิดถือสาหาความอันใด เพียงพูดเฉไฉราวกับกำลังไกล่เกลี่ย “นับว่าฮองเฮามีความตั้งใจจะทำให้ละนะ แม้ว่าดูไปแล้วค่อนข้าง ค่อนข้าง…”
พระองค์ ‘ค่อนข้าง’ อยู่ครึ่งค่อนวัน แต่สุดท้ายก็ไม่อาจสรรหาถ้อยคำ
หลังจากนั้นจึงเอ่ยว่า “ค่อนข้างต่างจากผู้อื่นไปบ้างเท่านั้นเอง”
เฝิงหมิงอวี่เห็นว่าผ่านไปครู่ใหญ่จางเจอยังไม่ตอบคำถาม จึงอดพูดอีกไม่ได้ “น้องสาวท่านไม่มีสิ่งใดที่ชอบเลยหรือ”
จางเจอหยุดชะงัก ตอบกลับว่า “นางชอบทุกอย่างเลย”เฝิงหมิงอวี่เอ่ย “แต่ดูเหมือนว่าน้องสาวของท่านค่อนข้าง…”
ค่อนข้างช่างเลือกอยู่บ้าง
เฝิงหมิงอวี่ไม่ได้กล่าวออกมาตรง ๆ
จางเจอนึกถึงนกน้อยแสนงามตัวนั้นขึ้นมา
มันเป็นนกที่มีขนสีเขียวแกมน้ำเงินปกคลุมเต็มปีกทั้งสองข้าง หางยาว
