บสาเหตุ
เหล่าคนโฉดชั่วอำมหิตซึ่งหลบหนีออกจากคุกหลวงพลันเงียบกริบ แม้จะไม่พอใจการพิรี้พิไรของนิกายสวรรค์อย่างยิ่ง แต่ก็ฝืนกล้ำกลืนตัวสั่นงันงกไม่กล้าเปล่งเสียง นั่งลงท่ามกลางปั่าเขาอันรกร้างห่างไกลนอกตัวเมือง
ท้ายที่สุดแล้วคนกร่างก็กลัวคนชั่ว ส่วนคนชั่วก็กลัวคนที่ไม่หวั่นเกรงความตาย
หากว่ากันตามเหตุผล ในเมื่อคนกลุ่มนี้ไม่ได้ก่อเรื่อง อีกทั้งคล้ายว่าเมิ่งหยางก็ไม่ได้สนใจอะไรทางฝั่ายนิกายสวรรค์ควรยินดีกับสถานการณ์เช่นนี้ถึงจะถูก แต่เมื่อหวงเฉียนกับคนแซ่เฝิงเห็นรูปการณ์ชัดเจนกลับลอบขมวดคิ้ว
เจียงเสวี่ยหนิงกับจางเจอต่างก็เห็น ทั้งคู่หันสบตากันประหนึ่งรู้ใจ สาเหตุที่นิกายสวรรค์ช่วยคนพวกนี้ออกมาเพราะต้องการรับตัวเข้านิกายแต่คนเหล่านี้ต่างไม่ยอมอยู่ใต้การควบคุมและยากจะยอมศิโรราบ เฝิงหมิงอวี่กับหวงเฉียนจึงทำได้เพียงต้องลอบสะกดกลั้นความไม่พอใจ แม้ไม่ปริปากพูดแต่ก็พอจับเค้าได้แล้วว่าเมิ่งหยางเป็นผู้นำ
พวกเขาสองคนอำนาจน้อยนิด
เมื่อเข้าเมืองย่อมมีกำลังเสริมจากราชสำนักแต่แผนการอย่างไรก็ต้องเสี่ยงอยู่แล้ว ไม่มีผู้ใดรู้ว่าหน่วยสอดแนมของนิกายสวรรค์จะนำข่าวอะไรกลับมา สิ่งที่น่ากลัวมากที่สุดคือกลุ่มคนตรงหน้าซึ่งเป็นประหนึ่งแผ่นเหล็ก กล้า ไร้ช่องโหว่ อย่างไรก็ตาม บัดนี้มีสัญญาณบ่งชี้ว่าต่างฝั่ายต่างบาดหมาง ทั้งคู่อาจต้องลองคิดว่าพอจะหาวิธีหยิบยืมพลังย้อนพลังกลับไป[1] หรือหาโอกาสก่อเหตุไม่คาดฝันอะไรได้
