นนางผู้บริสุทธิ์เที่ยงธรรม คนแซ่เมิ่งนับถือมานานแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะได้พบกันในสถานที่เช่นนี้แม้แต่คนอย่างท่านยังร่วมมือกระทำเรื่องเลวทรามกับนิกายสวรรค์ นี่มันช่าง…”เขาไม่ได้เอ่ยคำพูดช่วงท้ายแต่ส่งเสียงชิแทนแสดงความหมายชัดเจนในตัวของมันเอง
เมิ่งหยางถือกิ่งไม้ค่อนข้างใหญ่อยู่ในมือ ใช้มันสะกิดเขี่ยกองไฟ สะเก็ดไฟดวงเล็ก ๆ ปะทุขึ้นมาพร้อมไอร้อน
เมื่อมีคนนั่งด้านข้าง ความหนาวเย็นจึงบรรเทาลงมาก
สายตาจางเจอจับบนกิ่งไม้ในมือเมิ่งหยางขณะฟังอีกฝั่าย ผ่านไปเนิ่นนานก็ไม่เอ่ยอะไรตอบ
เมื่อเขาเห็นกิ่งไม้ที่ใช้เขี่ยถูกไฟแผดเผาลามเลียก็กล่าวเสียงเรียบนิ่ง “เจ้าเป็นชาวเมืองชางผิง ครอบครัวร่ำรวย ตบแต่งภรรยาสาวผู้งดงามเข้าตระกูลเมื่ออายุยี่สิบปี คิดไม่ถึงว่ายังไม่ทันสองปีภรรยาสาวผู้งดงามก็แขวนคอตายในบ้านหนึ่งศพสองชีวิต ด้วยความเสียใจเจ้าจึงขึ้นเขาออกบวชเป็นหลวงจีน มีฉายาทางธรรมว่า ‘จ้านเฉิน (ไร้มลทินทางโลกีย์)’ เดิมทีถือเป็นผู้เข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์แล้ว แต่ไม่กี่ปีต่อมาแอบบังเอิญได้ยินว่าภรรยาถูกคนในครอบครัวทำร้าย ด้วยเหตุผลประการแรกคือเพื่อเอาทรัพย์สมบัติ และอีกเหตุผลคือเพื่อจะได้ให้เจ้าสู่ขอบุตรีขุนนางชั้นสูงเข้ามาแทน เจ้าจึงบันดาลโทสะถือดาบประจำตัวหลวงจีนผู้ฝึกยุทธ์กลับไปบ้านโดยยังไม่ถอดจีวร วางเพลิงที่ประตูหลังก่อนแล้วค่อยไปลั่นดาลประตูใหญ่กันไม่ให้ใครหลบหนี จากนั้นจึงรุดเข้าไปข้างใน เห็นคนหนึ่งก็ฆ่า
