่ ตัวชุดห้อยลงมาต่ำมาก มือทั้งสองข้างของนางอยู่ใต้แขนเสื้อหลวมกว้าง ทำให้ยิ่งดูบอบบางและตัวเล็กกระจ้อยร่อย
ประหนึ่งแมวน้อยเชื่อง ๆ
นางกะพริบตามองจางเจอ ใบหน้าขาวพิสุทธิ์ปราศจากการแต่งแต้ม เปล่งประกายงามพิลาสน่าลุ่มหลง ไม่เข้ากับค่ำคืนอันแสนสับสนวุ่นวายและอันตรายเช่นนี้แม้แต่น้อย
เมื่อจางเจอลดมือก็มองเห็นดวงหน้านี้ ทั้งยังเห็นสายตาที่จดจ่อเป็นพิเศษยามนางมองตน
เจียงเสวี่ยหนิงอยากถามเหลือเกินว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่กระนั้นอึดใจต่อมาจางเจอซึ่งกำลังจ้องนางอยู่ก็เบนสายตาออก เขาเดินไปปั้ายฝุั่นดำที่เกาะบนผนัง ขณะเอื้อมมือมาเบื้องหน้านางก็ชะงักเล็กน้อย ริมฝีปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรงก่อนจะกล่าวว่า “ล่วงเกินแล้ว” จากนั้นจึงปั้ายใบหน้านาง!
เจียงเสวี่ยหนิงพลันกลืนคำพูดที่ยังไม่ทันได้เอ่ยกลับลงไป “…”
ฝั่ามือจางเจอหยาบกระด้าง
ขณะทาฝุั่นดำลงบนหน้า นางรู้สึกได้ชัดเจนว่าพอหนังด้านตรงฝั่ามือเขาปั้ายผ่านผิวอันเนียนนุ่มของนาง สิ่งที่เหลือเอาไว้กลับเป็นสัมผัสสั่น ๆอันแห้งสากทว่าอบอุ่น
ไม่นานนักดวงหน้างดงามของเจียงเสวี่ยหนิงก็ถูกทาจนสกปรกเปรอะเปือน ปิดบังความพริ้มเพราไปได้หลายส่วน ทั้งดูซูบผอมหน่อย ๆ แลเหมือนนักโทษในคุก
กบฏนิกายสวรรค์ที่บุกปล้นคุกกำลังจะมาถึงแล้ว
คนเหล่านั้นมุ่งตรงมายังห้องขังนี้ราวกับรู้อยู่ก่อนพวกมันมีกันไม่น้อย นักโทษซึ่งยังสวมชุดนักโทษหลายคนเป็นผู้พาเข้ามา มือถือดาบและกระบี่ ปิดบังใบหน้าด้
