งเองก็ทำใจยอมรับไม่ได้จริง ๆ มิหนำซ้ำพวกมันยังเป็นสายลับที่นิกายสวรรค์ลอบทิ้งไว้อีกต่างหาก ต่อให้ไม่อาจดักเอาเงินกลับคืนมา แต่หากจับกุมคนเหล่านี้ได้ก็ถือเป็นผลสำเร็จ
ด้วยเหตุนี้ขณะแพร่งพรายข้อมูลให้เซี่ยเวยนางจึงเตรียมการขั้นที่สอง
เจตนาจะให้แลกเปลี่ยนกันยามพลบค่ำ
การดักซุ่มในเมืองเด่นสะดุดตาเกินไป ฉะนั้นนางจึงสั่งให้โจวอิ๋นจือโยกย้ายองครักษ์เสื้อแพรจำนวนหนึ่งไปดักซุ่มนอกเมือง แม้แต่กบฏนิกายสวรรค์สองคนซึ่งจับได้ก่อนหน้านี้ก็ปล่อยตัวไปรอให้ออกจากเมืองหลวงก่อนค่อยสังหารทิ้ง ลองดูว่าพอจะโชคดีได้เงินห้าหมื่นตำลึงนี้กลับมาหรือไม่ทว่ารออยู่ทั้งคืนก็ไม่มีคนออกจากเมือง
โจวอิ๋นจือไปที่ว่าการตอนเช้าตรู่ของวันถัดมาได้ยินสหายร่วมงานเอ่ยว่าเมื่อคืนทหารเฝั้าประตูเมืองยิงเกาทัณฑ์สังหารกบฏนิกายสวรรค์ได้หลายคน คล้ายพวกมันใช้เงินซื้อตัวทหารยามเพื่อจะออกจากเมือง คิดไม่ถึงว่าทหารเฝั้าประตูเมืองกลับใช้แผนหลอกล่อ รอคอยให้พวกมันมาติดกับ
โจวอิ๋นจือเคยรับมือกบฏนิกายสวรรค์มาก่อน
จริงอยู่ว่าชาวยุทธภพยึดถือน้ำใจต่อมิตรสหาย แต่ก็ฉลาดหลักแหลมมากเช่นกัน ตอนคนพวกนั้นรู้ว่าสายของตนถูกจับกุมจากเบาะแสเพียงเล็กน้อยก็นำจดหมายอีกครึ่งฉบับที่เหลือมาข่มขู่ให้พวกเขายอมทำตาม ทั้งยังเรียกร้องให้เจรจากันโดยเรียกเงินก้อนโตอย่างอุกอาจ แล้วไฉนจะมาตกหลุมพรางอย่างการซื้อตัวทหารยามได้เล่า
นอกเสียจากพวกมันไว้ใจผู้ที่ติดต่อด้วยมาก่อ
