งการค้า
ทุกคนมองประตูทางเข้าเป็นระยะ
ใครเดินเข้ามาทีก็หันไปมองสำรวจที เพียงแต่นั่งจนต้นยามอู่แล้ว คนและข่าวคราวที่พวกเขารอคอยก็ยังไม่มา
ครั้นใกล้ถึงกลางยามอู่ บางคนแยกย้ายกลับก่อน
ผู้อยู่อาศัยในละแวกใกล้เคียงกลับบ้านไปรับประทานอาหารบางคนรอจนอดรนทนไม่ไหวเช่นกัน แต่ส่วนมากยังเลือกสั่งอาหารของโรงเตี๊ยม ตั้งมั่นว่าจะคอยต่อ
ต้นยามอู่สองเค่อ ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำสวมชุดรัดรูปผู้หนึ่งควบม้าเข้ามาแต่ไกล สะบัดบังเหียนส่งให้เสี่ยวเอ้อร์ที่ยืนอยู่ตรงประตู ก่อนจะสาวเท้ายาว ๆ พลางเช็ดเหงื่ออุ่นร้อนท่ามกลางอากาศอันหนาวจัดเข้ามาในโรงเตี๊ยมสู่เซียง แล้วพูดเสียงดังโดยใช้ภาษาทางการติดสำเนียงถิ่นของแดนสู่เล็กน้อยและยากจะระบุอารมณ์ว่า “ผู้ดูแลเล่า”
ทุกคนได้ฟังก็ตื่นตัวทันที
ผู้ดูแลกำลังหิ้วตัวเด็กรับใช้ประจำโรงเตี๊ยมมาบอกให้ไปเร่งอาหารที่ห้องครัวด้านหลัง เมื่อได้ยินเสียงนี้จึงหันศีรษะกลับมา ครั้นเห็นฝั่ายนั้นดวงตาก็พลันเปล่งประกาย “เป็นคนที่คุณชายเหรินส่งมาใช่หรือไม่”
ชายฉกรรจ์รูปร่างกำยำหัวเราะเบิกบานเผยฟันขาวเรียงกันเป็นแถว เห็นชัดว่ามีความสุขเป็นล้นพ้น “ใช่แล้ว ข้าเป็นบ่าวประจำครอบครัวที่คุณชายเหรินว่าจ้างมาใหม่ มาเมืองหลวงเพื่อรับว่าที่นายหญิงน้อยกลับไปแดนสู่โดยเฉพาะ เมื่อเจ็ดวันก่อนเครื่องขุดบ่อที่คุณชายเหรินสร้างนั้นขุดบ่อเกลือซึ่งเคยแห้งเหือดจนได้น้ำเกลือออกมาตอนข้าจากมา เจ้าของนาเกลือทั้งเมืองจื
