ัวเราะเย้ยหยันดังสนั่นหวั่นไหว “ดูเข้าสิ ซื้อมาห้าร้อยอีแปะแต่ขายได้แค่สามร้อยห้าสิบ ขาดทุนถึงสามส่วนเชียวนะ!หากพวกที่ซื้อไปหลายพันตำลึงเงินมาเห็นมีหวังโมโหตาย”
มีคนพูดเสริม “นั่นสิ ขาดทุนก้อนโตเลย”
มีคนถอนหายใจ “ข้าว่านาเกลือของเหรินเหวยจื้อผู้นี้เชื่อถือไม่ได้ ต่อไปเกรงว่าราคาสามร้อยห้าสิบอีแปะก็ยังไม่มีคนซื้อ มิหนำซ้ำราคาคงจะตกด้วย!”
แดนสู่กับเมืองหลวงอยู่ไกลกันพอสมควร จึงไม่เคยมีใครได้ยินเรื่อง ‘เครื่องขุดบ่อ’ ไม่มีผู้ใดเชื่อเลยว่าของสิ่งนี้จะขุดเจอน้ำเกลือชุดใหม่ที่อยู่ลึกลงไปกว่าเดิมจากบ่อเกลือซึ่งเก่าแก่โบราณจนไม่อาจทำนาเกลือได้อีก
ราคาหุ้นจึงลดลงต่อเนื่อง
สิบวันต่อมาเกิดการซื้อขายอีกสองครั้งอย่างไรก็ตามราคากลับแบ่งเป็นสามร้อยอีแปะต่อหนึ่งหุ้นและสองร้อยเก้าสิบอีแปะต่อหนึ่งหุ้น
ตั้งแต่รู้ว่าหุ้นนาเกลือซื้อขายแลกเปลี่ยนกันได้อิสระ หลี่ว์เสี่ยนก็คอยติดตามข่าวคราวที่โรงเตี๊ยมสู่เซียงอยู่ตลอดเวลา ทันทีที่รู้ว่ามีครั้งหนึ่งขายด้วยมูลค่าสามร้อยห้าสิบอีแปะต่อหนึ่งหุ้นก็อดส่งเสียงสบถด่าไม่ได้
เมื่อราคาตกถึงสองร้อยเก้าสิบอีแปะก็โมโหฟืดฟาดจนจมูกเบี้ยว
แม้ตัวเขาจะรู้ดีว่าตนกำลังวาดหวังจะได้รับการแบ่งกำไรก้อนโตหากการทำนาเกลือประสบผลสำเร็จ ทว่าเมื่อรู้ราคาหุ้น เขาก็คันไม้คันมือจนต้องมานั่งดีดลูกคิดเสียงดังเพียะ ๆ อยู่ภายในร้านโยวหวง นี่เขาลงทุนไปถึงห้าพันตำลึงเงิน แต่กลับขาดทุนเกือบครึ่งเ
