ปซื้อกัน!”
…
บทที่ 107 จุดเริ่มต้นของการค้า (3)สรุปแล้วใครวิพากษ์วิจารณ์ก็วิพากษ์วิจารณ์ไป ใครสงสัยใคร่รู้ก็สงสัยใคร่รู้ไป ช่วงที่เหรินเหวยจื้อมาถึงเมืองหลวงใหม่ ๆ มีหุ้นจำนวนหนึ่งว่อนอยู่ภายนอก แต่ไม่มีคนกล้าเสนอราคาซื้อ
ต่อให้บังเอิญมีผู้เสนอราคา แต่ก็ไม่ยอมซื้อในราคาห้าร้อยอีแปะต่อหนึ่งหุ้น
มีบางคนเสนอสามร้อยอีแปะ บางคนเสนอสี่ร้อยอีแปะ
เพียงแต่ช่างน่าแปลก ห้าวันก่อนยังไม่ค่อยมีคนสนใจอยู่เลย พอถึงวันที่ห้ากลับตกลงกันได้ก้อนหนึ่งจริง ๆ เถ้าแก่หลิวแห่งร้านผ้าไหมเป็นสหายของบิดาเหรินเหวยจื้อ เห็นแก่ผู้เยาว์ซึ่งกำลังรวบรวมเงินทุนจึงใช้เงินสามร้อยตำลึงเงินซื้อหกร้อยหุ้นมาอยู่ในมือ เดิมทีนึกว่าจะเสียเงินก้อนนี้ไปเปล่า ๆ ไม่เคยคิดเรื่องได้เงินคืนมา
แต่กลับมีคนมาหาเขาเพื่อขอซื้อจริง ๆ
ผู้ที่มาเจรจาเป็นสตรีนางหนึ่ง เถ้าแก่หลิวไม่รู้จัก อย่างไรเสียอีกฝั่ายก็เสนอราคาสามร้อยห้าสิบอีแปะต่อหนึ่งหุ้น ทำให้เขาได้เงินกลับคืนมาสองร้อยสิบตำลึงเงิน เขาพึงพอใจอย่างยิ่ง ขายหุ้นในมือทิ้งโดยไม่ต้องขบคิด
ด้วยเหตุนี้ผู้ดูแลโรงเตี๊ยมสู่เซียงจึงเปลี่ยนปั้ายใหม่ จดบันทึกจำนวนหุ้นและราคาที่ซื้อขายกันคราวนี้ด้วยตัวอักษรอันคมชัดและเป็นระเบียบเรียบร้อย
วันที่แขวนปั้ายมีคนมามุงนับไม่ถ้วน
น้ำชาของโรงเตี๊ยมขายได้เพิ่มเป็นเท่าตัวผู้ดูแลเบิกบานใจเป็นล้นพ้น
เพียงแต่ขณะที่ทุกคนวิพากษ์วิจารณ์ปั้ายแผ่นนั้น กลับมีแต่เสียงห
