ขาล้วนเป็นไปไม่ได้
ชื่อสุดท้ายซึ่งไม่ได้ถูกขีดฆ่าบนกระดาษเพียงชื่อเดียวคือเหรินเหวยจื้อ
เมื่อเห็นชื่อนี้ดวงตาทั้งสองข้างของโหยวฟางอิ๋นก็ทอแสงสว่างยิ่งขึ้น หลังจากปะติดปะต่อเรื่องราวภายในสมอง นางจึงพบว่าเขาคือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดแล้วในบรรดาคนรู้จักอันมีจำกัดของนาง!
ประการแรก เหรินเหวยจื้อขาดทุนรอนต้องการความช่วยเหลือจากนาง
ประการที่สอง บ้านเขาอยู่ไกลถึงดินแดนสู่ครั้นแต่งออกไปแล้วนางจะอยู่ไกลสายตาจวนปั๋อ
ประการที่สาม โหยวเย่ว์พี่สาวของนางกำลังอยากจะร่วมหุ้นนาเกลือของเหรินเหวยจื้อพอดี
ประการที่สี่ เหรินเหวยจื้อดูน่าจะเป็นคนดี
นางรู้ตัวมาตลอดว่าตนไม่ได้มีมันสมองชาญฉลาด ฉะนั้นจึงทำได้แค่ใช้วิธีการอันโง่งมยิ่งเช่นนี้นางเขียนเหตุผลที่ตนพอจะนึกขึ้นได้ออกมาทีละข้อ จากนั้นก็แนบกระดาษแผ่นนี้กับอก เบิกตาโพลงตลอดคืนโดยไม่อาจนอน
นั่นเพราะนางมีแผนการอันแสนอุกอาจและไม่เคยมีใครทำมาก่อนอยู่ในใจนั่นเอง!
ขอเพียงออกจากจวนปั๋อได้ นั่นก็ถือเป็นเรื่องดีแล้ว ขอเพียงทำงานให้คุณหนูรองได้ นั่นก็ถือเป็นเรื่องดีเช่นกัน
แล้วไฉนจะต้องไปสนใจตำราเตือนสตรี คำสั่งสอนของตระกูล หรือเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้อื่นด้วยเล่า
เพราะฉะนั้นในวันที่เจรจาการค้าเรื่องนาเกลือ โหยวฟางอิ๋นจึงคุยเรื่องที่เกี่ยวพันถึงความสุขชั่วชีวิตกับเหรินเหวยจื้อ
จนถึงตอนนี้เจียงเสวี่ยหนิงก็ยังไม่อาจสงบจิตสงบใจ “เหรินเหวยจื้อมีปฏิกิริยาเช่นไร?”
โ
