หยวฟางอิ๋นหน้าแดงเรื่อ คล้ายรู้สึกกระดากใจอย่างยิ่ง กระแสเสียงก็แผ่วลงเช่นกัน “ท่าทางคล้ายอึ้งอยู่นานและไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่เจ้าค่ะ แต่อย่างไรเสียข้าก็มีเงินที่คุณหนูให้มาอยู่ในมือ ต่อให้เขาไม่ยอมรับตัวคนก็ต้องยอมรับเงิน ดังนั้นหลังจากเดินวนไปเวียนมาในห้องหลายรอบ เขาก็ยังนั่งลงถามต้นสายปลายเหตุกับข้าอยู่ดี ข้าจึงบอกเขาไปทุกอย่างเจ้าค่ะ”
พอเล่าถึงตรงนี้นางก็นึกอะไรได้ รีบโบกไม้โบกมืออุตลุด
“แต่ข้าไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องของคุณหนูแม้แต่คำเดียว เขายังไม่รู้เรื่องนะเจ้าคะ สุดท้ายก่อนกลับเขาบอกข้าว่า ต่อให้เป็นการแต่งงานกันหลอก ๆแต่ก็ถือเป็นเรื่องสำคัญในชีวิต ไม่กล้าทำเหมือนเป็นการละเล่นของเด็กน้อย และยิ่งไม่กล้ารับปากข้าอย่างวู่วามด้วย เขาจึงขอให้ข้าปล่อยเรื่องนี้ไปสักสองสามวันก่อน ประการแรก เขาต้องการเวลาสงบสติอารมณ์เพื่อพิจารณาประการที่สอง เขาหวังว่าพอข้ากลับไปแล้วจะไตร่ตรองให้รอบคอบ หากหลังจากนั้นยังไม่เปลี่ยนใจ เขาถึงกล้าตอบว่ารับปากหรือไม่เจ้าค่ะ”
การที่เหรินเหวยจื้อพูดเช่นนี้ แสดงว่าเขาเองก็เป็นวิญูชนคนหนึ่ง
เพียงเจียงเสวี่ยหนิงตรองดูก็รู้ได้ เขามีตั๋วแลกเงินหมื่นตำลึงอยู่ตรงหน้า นาเกลือย่อมมีโอกาสครั้งใหญ่ที่จะได้คืนชีวิตกลับมาอีกครั้ง มิหนำซ้ำยังได้สู่ขอเด็กสาวผู้โง่งมเช่นนี้อีก ฟางอิ๋นก็มิได้หน้าตาขี้ริ้วขี้เหร่ นิสัยใจคอดีงาม ต่อให้สภาพความเป็นอยู่ในจวนปั๋อไม่สู้ดีนัก แต
