็กน้อย นางใช้มือกุมท้องคล้ายว่ารู้สึกทรมานในช่องท้อง
นางกำนัลตกใจ “เจี๋ยอวี๋เป็นอะไรหรือเจ้าคะ?”
เวินเจี๋ยอวี๋ยังคงมีสีหน้างุนงง “เหมือนจะปวดท้องเล็กน้อย…”
นางยังไม่รู้สึกตัว ทว่าบรรดาพระสนมโดยรอบกลับหน้าเปลี่ยนสีอยู่บ้าง
อย่างไรก็ตามขณะที่ทุกคนมองหน้ากันไปมากลับไม่มีผู้ใดเอ่ยปากพูดในเวลานี้เลยเวินเจี๋ยอวี๋ออกแรงยึดมือของนางกำนัลเบา ๆครานี้รู้สึกว่าความเจ็บปวดภายในช่องท้องมิได้รุนแรงขนาดนั้นอีกแล้ว ราวกับว่าอาการดีขึ้นมาก ดังนั้นจึงหัวเราะอีกครา “ไม่ได้เป็นอะไรมาก ไปชมดอกเหมยกันต่อเถอะ”
เจียงเสวี่ยฮุ่ยเดินมาพร้อมพวกโจวเปั่าอิงครั้นเห็นเหตุการณ์เช่นนี้แววตากลับวาวโรจน์เอ่ยปากพูดอย่างอดไม่ได้ “เจี๋ยอวี๋ลื่นล้มจนเสื้อผ้าเปียกไปหมดแล้ว ทั้งยังเปือนหิมะอีกด้วยอากาศหนาวเหน็บสายลมเย็นยะเยือก ต่อให้เป็นมนุษย์เหล็กไหลก็ไม่อาจทนไหว ควรกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่อุ่นขึ้นอีกสักหน่อย จากนั้นก็ตามหมอหลวงมาตรวจอาการและดื่มน้ำแกงเพื่อคลายความหนาว เสร็จแล้วค่อยพูดถึงเรื่องชมหิมะเถอะเจ้าค่ะ”นางมองเวินเจี๋ยอวี๋ด้วยสายตาจริงจังยิ่งนัก
ยามนี้คล้ายเวินเจี๋ยอวี๋ตระหนักอะไรขึ้นมาได้จึงสะดุ้งเบา ๆ แต่ถึงกระนั้นอาการสั่นสะท้านกลับมากยิ่งกว่า นางอดมองไปทางฉินกุ้ยเฟยไม่ได้ “คุณหนูท่านนี้กล่าวมีเหตุผลเช่นกัน หม่อมฉันลืมตัวไป ขออนุญาตกลับเรือนไปเปลี่ยนชุดแล้วค่อยมาใหม่ ขอตัวก่อนนะเพคะ”
ทุกคนรีบพูดแสดงความห่วงใย บ
