อกให้นางรีบกลับมา
เจียงเสวี่ยหนิงทอดสายตามองเงาหลังของเวินเจี๋ยอวี๋ผู้นี้ รู้สึกใจหายวาบ
จริงดังคาด เวินเจี๋ยอวี๋จากไปไม่ถึงสองเค่อก็มีขันทีน้อยรีบวิ่งมายังสวนดอกเหมย เขาเช็ดเหงื่อเย็นที่หน้าผากพร้อมกราบทูล “แย่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!ทูลไทเฮา ทูลฮองเฮา เวินเจี๋ยอวี๋ตกเลือด หมอหลวงวินิจฉัยแล้วว่ากำลังตั้งครรภ์พ่ะย่ะค่ะ!”
ทุกคนภายในศาลาคั่นเสวี่ยส่งเสียงสูดลมหายใจหนาวเหน็บโดยพลัน
ส่วนเหยาซียิ่งหน้าซีดเผือด เผลอทำถ้วยชาบนโต๊ะคว่ำ
แต่ไม่มีผู้ใดสังเกตเห็นว่านางเสียกิริยา
*****สิ่งที่เคยได้ยินมาในชาติก่อนกับสิ่งที่ประสบพบเจอในชาตินี้ตรงกันจริง ๆ
อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากการได้ฟังมากับการได้ประสบด้วยตนเองนั้นช่างแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง
ชาติก่อนช่วงเจียงเสวี่ยหนิงล้มปั่วยก็บังเอิญได้ยินว่ามีพระสนมสถานะไม่สูงส่งผู้หนึ่งแท้งบุตรครั้นเสิ่นหลางทราบเรื่องก็เดือดดาลเป็นล้นพ้นตอนนั้นระบายโทสะใส่ผู้คนในราชสำนักตั้งมากมาย หากมีผู้ใดทำให้ไม่สบอารมณ์ก็จะถอดยศ เป็นเหตุให้เหล่าขุนนางวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างหนัก
แต่นางไม่รู้ว่าพระสนมผู้นั้นคือใครกันแน่
ส่วนชาตินี้กลับแทบจะเห็นด้วยตาตนเองเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ฉินกุ้ยเฟยพาเวินเจี๋ยอวี๋มาพร้อมเรียกตัวเหยาซีไปก่อนหน้านี้ ก็รู้สึกเหมือนมีไอเย็นยะเยือกเข้ามาปะทะร่างกาย
ครั้นเกิดเรื่องเช่นนี้ ไม่ว่าจะทั้งการชมดอกเหมยหรือชมหิมะย่อมเลิกรากลางคันเป็นธรรมดา
เมื่อท
