ุกคนกลับมาถึงเรือนหยางจื่อก็เงียบงันไม่กล่าววาจา
เหยาซีซึ่งวางตัวเป็นศัตรูและคอยพูดจาประชดประชันแดกดันเจียงเสวี่ยหนิงมาหลายวันยามนี้กำลังนั่งนิ่งเหม่อลอยไม่ปริปากอยู่นานคล้ายถูกคนสูบเอาดวงวิญญาณออกไป พอเฉินซูอี๋เข้ามาปลอบใจด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นางก็ยกสองมือปิดหน้าร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัว พูดรัวต่อเนื่อง “ข้าก็ไม่รู้เช่นกัน ข้าไม่ได้ชน มีคนชนข้าจากข้างหลัง…ไม่เกี่ยวกับข้า…”
มีผู้ใดไม่รู้บ้างว่าเสิ่นหลางฮ่องเต้พระองค์ปัจจุบันไร้ทายาท
วัยใกล้สามสิบ ไร้บุตรชาย
วังหลังแห่งนี้ไม่มีองค์ชายแม้แต่พระองค์เดียวเหล่าพระสนมทั้งหลายพยายามครุ่นคิดหาวิธีมีพระโอรสองค์โตให้ฮ่องเต้อย่างสุดความสามารถหากฮ่องเต้ทรงพระอารมณ์ดีอาจแต่งตั้งให้เป็นผู้สืบสันตติวงศ์ นับแต่นั้นมารดาได้พึ่งพาบุตรเรียกลมก็ได้ลม เรียกฝนก็ได้ฝน
จนใจที่ท้องปราศจากความเคลื่อนไหวอันใดทั้งสิ้น
จนบัดนี้มีข่าวแพร่จากราชสำนักว่าจะแต่งตั้งให้หลินจืออ๋องเป็นพระอนุชารัชทายาท อย่างไรก็ตามเรื่องราวยังไม่ถึงจุดสิ้นสุด หากมีพระโอรสถือกำเนิดจะต้องเกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างแน่นอนแต่ถึงกระนั้นกลับเป็นเวินเจี๋ยอวี๋เสียได้!
หากฝั่าบาททรงทราบ…
เหยาซีคิดแล้วก็อดสั่นเทาไปทั้งตัวไม่ได้ร้องไห้เสียงดังกว่าเก่า
เซียวซูนั่งย่นหัวคิ้วอยู่ด้านข้าง “เหตุใดเจ้าจึงไม่ระวังถึงเพียงนี้?”
ยังมีคนพูดปลอบใจ “รอฟังข่าวเพื่อดูว่าเจี๋ยอวี๋เป็นอะไรหรือไม่จะดีกว่า”
เจียงเสว
