ี่ยหนิงนั่งมองเงียบ ๆ ตัวนางในชาติก่อนรู้คำตอบอยู่แล้วว่าต่อมาเสิ่นเจี้ยได้ขึ้นครองราชบัลลังก์ ยิ่งไปกว่านั้นนางเคยได้ยินข่าวลือเรื่องแท้งตอนอยู่ในวังหลวงจริง คิดว่าเด็กในครรภ์เวินเจี๋ยอวี๋คงไม่อาจรักษาเอาไว้ได้
เจียงเสวี่ยฮุ่ยถอนหายใจเบา ๆ คล้ายรู้สึกเวทนาอยู่บ้าง
จากนั้นก็ไม่มีใครพูดอะไรอีก
ภายในเรือนหยางจื่อมีแต่เสียงร่ำไห้ด้วยความเสียใจและหวาดหวั่นของเหยาซี ทำให้ทุกคนกระวนกระวายไม่เป็นสุข
เมื่อถึงยามสนธยา ในที่สุดก็มีนางกำนัลที่ไปสืบข่าวคราววิ่งกลับมา
เซียวซูผุดลุกขึ้นถามทันที “เป็นเช่นไรบ้าง?”
เจียงเสวี่ยหนิงมองตามเช่นกัน
นางกำนัลผู้นั้นหอบหายใจ สายตาเต็มไปด้วยความลิงโลด “รักษาเอาไว้ได้แล้ว! รักษาครรภ์ของเจี๋ยอวี๋เอาไว้ได้แล้ว ใต้เท้าจากสำนักหมอหลวงบอกว่าเป็นเพราะรู้ตัวเร็ว อีกทั้งไม่ได้กระทบความเย็นมากนักจึงโชคดียิ่งที่ไม่ได้เกิดเรื่องใหญ่ เพียงแต่ต่อจากนี้ไปต้องระมัดระวังให้มากเป็นพิเศษเจ้าค่ะ!”
อะไรนะ?!
รักษาเอาไว้ได้…
พลันบังเกิดเสียงดัง ‘ตูม’ ขึ้นในสมองเจียงเสวี่ยหนิง เกิดความรู้สึกที่ไม่อาจจะสาธยายได้อย่างหนึ่ง นางอดหันขวับไปทางเจียงเสวี่ยฮุ่ยไม่ได้…
ไม่ใช่เพราะนางเห็นใจเวินเจี๋ยอวี๋หรอก
เพียงแต่ความตกตะลึงพรึงเพริดที่กำลังบังเกิดมีสาเหตุมาจากเรื่องนี้อยู่เหนือความคาดหมายของนางยิ่งนัก นางไม่เคยคิดเลยด้วยซ้ำไปว่าครรภ์ของเวินเจี๋ยอวี๋จะรักษาเอาไว้ได้!บัดนี้นางถึงรู้สึกตัวว
