เหยาซียิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง แม้จะไม่ได้ทำอะไรนาง แต่ก็แสดงท่าทีนั่งรอชมหายนะ อยากเห็นนางถึงคราวซวยอย่างชัดเจน ทั้งยังคอยหาโอกาสพูดจาประชดประชันเหน็บแนมนางเป็นระยะ
เสิ่นจื่ออีไม่ได้มาเข้าเรียนตั้งแต่กลับมาถึงวังหลวง
ส่วนจะถูกลงโทษหรือไม่ก็ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เช่นกัน
เจียงเสวี่ยหนิงเองก็ไม่ได้เข้าเรียนที่เรือนหยางจื่อติดกันหลายวัน ในเมื่อองค์หญิงใหญ่ไม่อยู่แล้วอาจารย์ทั้งหลายยังจะมาสอนอีกหรือ
เจียงเสวี่ยหนิงไม่แยแสว่าคนพวกนั้นจะคิดกับตนเช่นไร เมื่อกลับวังแล้วทางหนึ่งก็เป็นห่วงความปลอดภัยของจวนหย่งอี้โหว ส่วนอีกทางหนึ่งก็เป็นห่วงสถานการณ์ด้านเสิ่นจื่ออีจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ
เพียงแต่บางครั้งขณะกำลังเดินผ่านคนอื่นนางกลับได้ยินคนพูดกันว่าเจิ้งเปั่าไม่ได้ถวายงานที่ตำหนักคุนหนิงแล้ว
นางจึงทนไม่ไหว ลอบใช้คนไปหาข้ออ้างเรียกตัวเจิ้งเปั่ามาพบหน้ากันสักครั้งเพื่อถามสถานการณ์
ตอนนี้เจิ้งเปั่าทำงานอยู่ที่หน่วยกำกับฎีกาแล้ว เสื้อผ้าอาภรณ์เปลี่ยนใหม่ทั้งชุด หน้าตาซึ่งเดิมทีดูหมดจดอยู่แล้ว บัดนี้เสื้อผ้ายิ่งขับให้ดูดีขึ้นเขายืนสนทนากับเจียงเสวี่ยหนิงอยู่ริมกำแพงวัง“ต่อให้คุณหนูรองไม่มาหาข้า ข้าก็สมควรมาหาคุณหนูรองขอรับ”
เจียงเสวี่ยหนิงขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเล็กน้อย
เจิ้งเปั่ากลับหัวเราะ “เรื่องของที่บ้านต้องขอบพระคุณท่านรองเสนาบดีเจียงที่ให้ความช่วยเหลือ”
เจียงเสวี่ยหนิงถึงนึกออก นางเคยบอกเจียงปั๋อโหยวตอนอ
