่แผลถลอก!
ถึงตอนนี้เจียงเสวี่ยหนิงเพิ่งจะได้สติ…
บนผ้าเช็ดหน้าผืนนี้มีสุราอยู่นี่นา!
ดรุณีน้อยผิวบอบบางไหนเลยจะทนรับความเจ็บปวดเช่นนี้ได้ นางเจ็บจนน้ำตาเอ่อ ลุกพรวดขึ้นมาชักมือกลับไปกุมทันที ถอยห่างออกจากเซี่ยเวยเล็กน้อย กระทั่งว่ายังเดือดดาลเพราะรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมอยู่บ้าง “ท่านทำอะไรของท่าน!”
ถุงผ้าแพรหนักอึ้งถุงหนึ่งร่วงลงมาจากแขนเสื้อนาง
เซี่ยเวยยังคงกำผ้าผืนนั้น เขาพลันย่นหัวคิ้วการใช้สุราทำความสะอาดบาดแผลย่อมเจ็บปวดบ้าง แต่มาถึงขั้นนี้แล้วนางต้องแสดงปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้เชียวหรือ
“พรืด”
หลี่ว์เสี่ยนซึ่งยืนชมเหตุการณ์อยู่ด้านข้างไม่ไกลนักไม่รู้ว่านำเมล็ดแตงมานั่งแทะตั้งแต่เมื่อไรครั้นเห็นรูปการณ์เป็นเช่นนี้ก็หลุดหัวเราะทันที
เซี่ยเวยค้อมกายเก็บถุงผ้าแพรขึ้นมา เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะและหันกลับไปเห็นว่าเป็นเขา หัวคิ้วคมพลันทวีความเย็นเยียบหลายส่วน กล่าวเรียบ ๆ ว่า “ทำไมเจ้ายังอยู่อีก?”
“…”
เมล็ดแตงเมล็ดหนึ่งเกือบทำหลี่ว์เสี่ยนติดคอตาย
เขาพูดไม่ออกอยู่นาน ได้แต่แย้มยิ้มนิด ๆ คิดในใจว่า ‘เช่นนั้นข้าไสหัวไปตอนนี้เลย แบบนี้ก็ได้แล้วใช่หรือไม่!’
เขาโยนเมล็ดแตงคั่วกำใหญ่ลงบนโต๊ะ เมล็ดกระเด็นกระจายไปทั่ว ก่อนจะลุกขึ้นอย่างสง่างามและกล่าวเจือรอยยิ้ม “ข้าจะออกไปรอข้างนอก ไม่รบกวนแล้ว”
จากนั้นหลี่ว์เสี่ยนก็ออกไปจริง ๆ
เจียงเสวี่ยหนิงยังยืนอยู่ที่เดิม มองเซี่ยเวยด้วยความระแวดระวัง
