้างแล้ว จะเจ็บก็เจ็บไปเถอะ กัดฟันเอายังพอทนไหว
เพียงแต่เมื่อทำความสะอาดบาดแผลเสร็จนางก็เหมือนจะอ่อนยวบไปทั้งร่าง
สุดท้ายยังคงเป็นเซี่ยเวยที่มาทายาให้นางอยู่ดี
ในช่วงเวลาเช่นนี้เจียงเสวี่ยหนิงอดรู้สึกงุนงงอยู่บ้างไม่ได้
ชาติที่แล้วในช่วงเวลาก่อนจะเกิดเรื่องและก่อนมีการก่อกบฏ เซี่ยเวยในสายตาคนทั่วหล้าคือนักปราชญ์ ทั้งยังเป็นผู้ทรงคุณธรรมซึ่งปราศจากจุดด่างพร้อย ผู้คนต่อให้ไม่อาจใกล้ชิดสนิทสนมกับเขาได้อย่างแท้จริง แต่แค่ได้สนทนากับเขาสักสองสามประโยคก็ยังดี
เขาสมบูรณ์แบบเกินไปจนถึงขั้นรู้สึกว่าไม่ใช่คนจริง ๆ อยู่บ้าง
หลังจากเกิดเรื่องและเกิดการก่อกบฏ เซี่ยเวยในสายตาคนทั่วหล้าก็เปลี่ยนไปในทางตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง เขากลายเป็นโจรกบฏ ขุนนางทรยศ สัตว์ปั่าที่มีแต่ความทะยานอยาก คนถ่อยต่ำช้าซึ่งห่มคลุมด้วยผิวหนังของนักปราชญ์
ชั่วช้ามาก ซ้ำยังคล้ายจะกระทำเกินสมควรไปด้วย
ก่อนจะย้อนเวลากลับมา นางก็รู้สึกว่าเขาเป็นคนอย่างหลังเช่นกัน
ครั้นย้อนเวลากลับมา กลับรู้สึกไม่ค่อยแน่ใจแล้วจริง ๆ
ราวกับว่าเขาทั้งมิใช่เช่นนี้ทั้งมิใช่เช่นนั้นประดุจปริศนาอย่างหนึ่ง
แต่เมื่อมาคิด ๆ ดูก็ตระหนักว่า แล้วเรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับนางเล่าตอนนี้จวนหย่งอี้โหวเกิดเรื่องไปแล้ว ต่อจากนี้รอแค่ผลลัพธ์เท่านั้น
ไม่ว่าจะดีหรือร้ายก็ถือเป็นผลลัพธ์ทั้งสิ้น
นางแค่อยากเก็บสัมภาระแล้วออกไปจากเมืองหลวงแสนรุ่งเรืองที่มีแต่การเข่นฆ่ากัน
