้งนามรอง
เมื่อดำเนินพิธีการทุกอย่างเสร็จสิ้น พิธีสวมกวานก็ดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย
เยี่ยนมู่ในฐานะผู้นำตระกูลเยี่ยนมอบทรัพย์สินเงินทอง ตำรา หมึกต่าง ๆ แก่เซี่ยเวยเพื่อเป็นการขอบคุณ แล้วจึงให้เยี่ยนหลินแสดงคารวะตามพิธีด้วยการคำนับสามครา นับจากนี้ให้ถือเซี่ยเวยเป็นผู้อาวุโส จากนั้นถึงจะจบพิธี
ครั้นพิธีเสร็จสิ้น เยี่ยนหลินค้อมกายขนานพื้นแสดงการคารวะต่อทุกคนภายในห้องโถงอันเงียบสงัด “วันนี้ใต้เท้าและมิตรสหายทุกท่านฝั่าภยันตรายมาร่วมงาน มิต่างกับการมอบถ่านไฟให้ยามหิมะตก น้ำใจครั้งนี้เยี่ยนหุยจะขอจดจำไว้ในใจตลอดไปขอรับ!”
หนุ่มน้อยในกาลก่อนถือว่ากลายเป็นบุรุษที่แท้จริงคนหนึ่งแล้ว
ทุกคนรู้ว่าเภทภัยที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่มีทางจบลงด้วยดี ต่างลอบทอดถอนใจและทยอยคารวะตอบเซี่ยเวยมองอยู่ด้านข้างด้วยอาการใจลอยเล็กน้อย
ในขณะที่ขุนนางทั้งราชสำนักคงรู้สึกว่า‘ฮ่องเต้ทรงเชื่อถ้อยคำของรองราชครูผู้นี้มาก’นั้น…
ความจริงแล้วหาเป็นเช่นนั้นไม่ นั่นเพียงเพราะเขามักพูดตามสิ่งที่เสิ่นหลางคิดและแค่ไม่พูดสิ่งที่ไม่ถูกใจก็เท่านั้นเอง แต่เพราะเหตุนี้จึงทำให้ทุกคนเข้าใจผิด
เมื่อเกิดความเข้าใจผิดเช่นนี้ ขุนนางทั้งราชสำนึกจึงไม่มีใครอยากผิดใจกับเขา
รวมถึงเซียวหย่วน
ทว่าเซี่ยเวยกลับใช้ความเข้าใจที่เขามีต่อฮ่องเต้วางแผนดัดหลังผู้อื่น เซียวหย่วนคิดเองเออเองว่าสนิทสนมกับฮ่องเต้ด้วยเหตุผลประการแรกที่ว่าตัวเองเป็นพระมาตุลา และเหต
