จียงเสวี่ยหนิงนิ่งอึ้งอยู่กับที่
นางยังไม่ทันได้สติคืนกลับมา เยี่ยนหลินก็เดินออกนอกประตูไปเสียแล้ว
จวนโหวซึ่งเดิมทีอึกทึกคึกคักพลันเงียบเหงาวังเวง
ก่อนหน้านี้ยังดำเนินพิธีสวมกวาน มีแขกเหรื่อเต็มห้องโถงอยู่เลย บัดนี้งานเสร็จสิ้นสภาพข้าวของกระจัดกระจาย ชะตาชีวิตยากจะคาดเดา!
สวรรค์
ไยต้องโหดร้ายกับหนุ่มน้อยของนางเช่นนี้เจียงเสวี่ยหนิงคิดเสียว่า ถึงอย่างไรหลังจากนี้นางก็ไม่คิดจะพำนักที่เมืองหลวงอีกต่อไปแล้วเช่นนั้นเขาอยากจะกอดก็กอดไปเถอะ ส่วนเรื่องชื่อเสียงนางก็ไม่แยแสเช่นกัน
หากวันหน้ามีผู้ใดมาชื่นชอบนางจริง เขายังจะถือสาเรื่องนี้อีกหรือ
เมื่อคิดถึงอดีตและอนาคต นางกลับมีสีหน้าระทดใจพร้อมเงยศีรษะโดยไม่รู้ตัว แต่กลับสบเข้ากับดวงตาเย็นชาคู่หนึ่ง
จางเจอมองนางมานานมากแล้วโดยไม่รู้ตัว
จนเมื่อนางเงยศีรษะขึ้นมาสบสายตา เขาถึงค่อยรู้สึกตัว
นางอยากเป็นฮองเฮามากขนาดนั้น ชาติก่อนจึงลำบากลำบนวางแผนทุกเช้าค่ำ ครั้นเขาย้อนเวลากลับมาก็รู้อยู่แล้วว่าผู้ใดได้กำชัยชนะเป็นคนสุดท้าย บัดนี้เห็นเรื่องราวในอดีตโคจรกลับมาอีกครา จึงรู้ว่าแม่ทัพน้อยเยี่ยนไม่มีทางเดินซ้ำรอยเดิมเหมือนชาติที่แล้ว อีกทั้งยังรักนางอย่างลึกซึ้งนางคงดีใจมากกระมัง
แต่เขาไม่ดีใจเลยสักนิด
เขารู้ตั้งแต่ก่อนที่จะมาข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้แล้ว แต่บัดนี้พอทำเสร็จเรียบร้อยกลับ…เดิมทีจางเจอไม่ได้คบหาสนิทสนมกับใต้เท้าทั้งหลายเหล่านี้มากนัก ดังนั้น
