ื่องพิธีสวมกวานได้อีก
ครานี้ผู้ดำเนินพิธีการถึงรู้สึกตัว เขาหยิบปินไม้ขึ้นมา ส่งถึงมือเซี่ยเวยด้วยท่าทางที่เกือบจะแข็งทื่อ
เซี่ยเวยไม่เหลือบแลผู้อื่นแม้แต่น้อย จับปินไม้เสียบเข้าไปในกวานหยก
ยามนี้สายตาของติ้งกั๋วกงเซียวหย่วนไปอยู่บนร่างเขาเช่นกัน หัวคิ้วซึ่งแต่เดิมขมวดเป็นปมอยู่แล้วทวีความยับย่นอีกหลายส่วนโดยไม่รู้ตัวแม้รู้ว่าเซี่ยเซียนเซิงผู้นี้เป็นถึงขุนนางคนสนิทของฝั่าบาท กำเนิดในตระกูลเซี่ยแห่งจินหลิง เป็นผู้มีความสามารถอย่างยิ่งยวด ทว่าท่าทีไม่ตื่นตระหนกต่อเหตุไม่คาดฝันเช่นนี้ ช่างไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเสียเหลือเกิน
บทที่ 94 พระราชโองการไม่มีผล (2)เซียวหย่วนคร้านจะเสียเวลาพูดไร้สาระกับคนพวกนี้อีก
ในสายตาของเขาแล้ว คนของจวนหย่งอี้โหวล้วนไม่ต่างจากคนตาย ฉะนั้นจึงพลันโบกมือทีหนึ่งพร้อมสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด “เลิกพูดไร้สาระกันเสียที ใต้เท้าทุกท่านที่มาร่วมงานในวันนี้อย่าขยับ ขอเพียงเป็นพลพรรคของตระกูลเยี่ยนก็จับกุมตัวมาให้ข้าทั้งหมด!”
“ขอรับ!”
ทหารทางด้านหลังรับบัญชา กำลังจะเข้ามาจับกุมแต่คิดไม่ถึงว่าจะมีเสียงเอ่ยถามดังมาจากทางเยื้องข้าง “ตามกฎหมายของต้าเฉียน ผู้ที่รับพระราชโองการมาจะต้องเป็นผู้อ่านพระราช-โองการด้วย ในเมื่อท่านกั๋วกงเป็นผู้รับมา เหตุใดถึงไม่อ่านพระราชโองการแต่กลับเริ่มจับกุมคนเสียแล้วล่ะขอรับ?”
เซียวหย่วนนิ่งอึ้ง
หากว่าตามกฎหมายแล้วย่อมเป็นเช่นนั้น แต่พระร
