ปกติเห็นหัวหน้าจางพูดจาประหยัดถ้อยคำคล้ายอึดอัดกลัดกลุ้มนัก คิดไม่ถึงว่าที่แท้ก็มีอารมณ์สุนทรีย์เช่นนี้ด้วย ช่างเป็นผู้ที่มีความงามอยู่ภายในจิตใจแท้ ๆ มิน่าเล่าสมัยนั้นใต้เท้ากู้ถึงมีดวงตาเป็นเลิศมองเห็นความสามารถของท่านน่านับถือนัก”
จางเจอ “ข้าน้อยเป็นคนหัวทึบ เป็นเพราะได้รับความกรุณาจากใต้เท้ากู้ที่ไม่ทอดทิ้ง ลำบากพากเพียรบ่มเพาะถึงได้มีวันนี้ แต่ถึงกระนั้นก็เป็นแค่ขุนนางตัวเล็ก ๆ ใต้เท้าเฉินกล่าวหนักเกินไปแล้วขอรับ”
เฉินอิ๋งโบกมือเป็นพัลวัน “ที่ไหนกันเล่า ที่ไหนกันเล่า!”
เหลือพวกเขาเพียงสองคนภายในศาลาริมน้ำแห่งนี้ ฉะนั้นเสียงจึงก้องกังวาน——————–1. ฤดูฝนบ๊วย เป็นฝนที่ตกในช่วงผลบ๊วยสุก
บทที่ 92 สายฝนในพิธีสวมกวาน (2)เฉินอิ๋งยืนอยู่ข้างกายเขา มองเมฆที่ลอยเคลื่อนมาเช่นกัน “ใต้เท้าเจิ้งพูดจาตรงไปตรงมาจนหลุดจากตำแหน่ง ถูกฝั่าบาทขับไล่กลับบ้านเกิด อีกไม่นานใต้เท้ากู้ชุนฟางจะมาดำรงตำแหน่งแล้ว คนแซ่เฉินได้ยินชื่อเสียงของใต้เท้ากู้มานาน แต่เพราะใต้เท้ากู้ดำรงตำแหน่งอยู่นอกเมืองหลวงจึงไม่มีวาสนาได้พานพบ สมัยก่อนหัวหน้าจางเคยเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของใต้เท้ากู้ได้รับความไว้วางใจจากท่านมาก นับไปนับมาพอใต้เท้ากู้กลับมาถึงเมืองหลวงแล้ว ยังต้องขอฝากฝังให้หัวหน้าจางช่วยแนะนำให้คนแซ่เฉินเสียหน่อย”
พูดกันตามความสัตย์จริง ผู้คนในกรมอาญายามนี้ต่างอยากสนทนากับจางเจอกันทั้งสิ้นจนใจที่จางเจอเป็นคนไม่ชอบพ
