ูดจา มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าเข้าหายาก
ทุกคนคิดประจบประแจงเขา หรือไม่ก็หมายอยากทราบนิสัยใจคอของกู้ชุนฟางจากเขาบ้างแต่เมื่อพบจางเจอก็มักปวดเศียรเวียนเกล้าเป็นล้นพ้น ลับหลังไม่รู้ว่าพากันด่าทอคนที่แข็งทื่อดื้อด้านผ่านไปครึ่งค่อนวันก็ยังไม่พูดไม่จาคนนี้ไปกี่รอบแล้ว
เฉินอิ๋งพูดแสดงเจตนาชัดเจนมาก
เขาอยากพบกู้ชุนฟางก่อน หวังว่าจะได้คนสนิทในอดีตเช่นจางเจอแนะนำให้ เมื่อเป็นเช่นนี้ต่อให้กู้ชุนฟางเป็นคนเที่ยงธรรมตรงไปตรงมาแต่ก็คงไม่ถึงขั้นเอ่ยปฏิเสธแน่
ไม่ว่าจะพูดเช่นไร เฉินอิ๋งก็ตำแหน่งสูงกว่าจางเจอ ย่อมแตกต่างจากคนอื่น
เขาคิดว่าต่อให้จางเจอไม่ยินดี แต่ก็คงไม่สะดวกใจจะปฏิเสธ
คิดไม่ถึงว่าจางเจอกลับตอบเรียบ ๆ “เมื่อใต้เท้ากู้เข้าดำรงตำแหน่งแล้ว พวกเราย่อมได้พบอย่างแน่นอน เหตุใดต้องให้คนแซ่จางแนะนำด้วยเล่า? ใต้เท้าเฉินให้เกียรติกันเช่นนี้ คนแซ่จางมิกล้ารับขอรับ”
เฉินอิ๋งเกือบสำลักตาย
เขาแทบรักษารอยยิ้มจอมปลอมที่ประดับบนใบหน้าเอาไว้ไม่อยู่ หนังตาเต้นตุบ ๆ กว่าจะฝืนคิดประโยคที่ช่วยแก้สถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนนี้ไปได้ เพียงแต่ครั้นเงยหน้าจะกล่าวคำก็เห็นร่างอันงามชดช้อยร่างหนึ่งกำลังเดินมาจากระเบียงทางเดินเบื้องหน้า เขาจึงเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ ลืมเลือนไปแล้วว่าต้องการจะพูดอะไร
เฉินอิ๋งเคยพบสตรีผู้นั้นมาก่อน
ภายในตำหนักฉือหนิงเมื่อไม่นานมานี้
นางเป็นหนึ่งในพระสหายร่วมศึกษาขององค์หญิงใหญ่เล่อหยางเสิ่
