นจื่ออี ทั้งเป็นตัวละครเอกในการตรวจค้นเรือนหยางจื่อครั้งนั้น และเป็น…คนที่เซี่ยเวยผู้เป็นรองราชครูขององค์รัชทายาทเคยบอกให้เขาดูแล!
เนื่องจากเสียเวลาเพราะถุงเมล็ดสน ทำให้เจียงเสวี่ยหนิงเดินล้าหลังทุกคน แต่นางไม่อยากไปสายเกิน ดังนั้นจึงเดินตัดผ่านเส้นทางที่ใกล้ที่สุดแห่งนี้ทันที
ไหนเลยจะคาดคิดว่ากลับมีคนอยู่ที่ศาลาริมน้ำด้วย
นางใจเต้นตั้งแต่เห็นเงาร่างนั้นอยู่ลิบ ๆ ครั้นเดินเข้าไปใกล้และแลชัดว่าเป็นเขา ความตื่นเต้นยินดีที่เก็บงำเอาไว้พลันเบ่งบานในหัวใจ
ยามนี้จางเจอมองเห็นนางแล้วเช่นกัน
ดวงตาทั้งสองคู่สบประสาน
จางเจอหลุบตาเบา ๆ ส่วนเจียงเสวี่ยหนิงกลับมองเขา ผ่านไปครู่หนึ่งถึงเคลื่อนสายตามองเฉินอิ๋ง ก่อนจะค้อมกายคารวะคนทั้งคู่ “คารวะใต้เท้าเฉินและใต้เท้าจางเจ้าค่ะ”
มือข้างหนึ่งของนางแนบอยู่ระดับเอวในขณะที่มืออีกข้างจับมุมชายแขนเสื้อด้านบนของมือที่อยู่ต่ำกว่า
ข้อมือเรียวยาวขาวผุดผ่องจึงเผยออกมาให้เห็นรำไร
สายตาหลุบต่ำของจางเจอประทับอยู่ที่ร่างของนาง มองปราดเดียวก็เห็นรอยข่วนสีชมพูอ่อนซึ่งไม่ค่อยชัดเจนนัก มือของเขาที่ประสานทับกันอยู่ใต้แขนเสื้ออันหลวมกว้างจึงกำเบา ๆแน่นขึ้นอีก
เขาบังเกิดอารมณ์พลุ่งพล่านเล็กน้อย ไม่กล่าววาจาเฉินอิ๋งหัวเราะให้เจียงเสวี่ยหนิง “คุณหนูรองเจียงก็มาด้วยหรือ ได้พบรองราชครูเซี่ยหรือไม่?”
เจียงเสวี่ยหนิงเห็นจางเจอไม่เอ่ยปากก็ผิดหวังนิด ๆ
แต่เมื่อคิดดูอีกทีก็นึกได้
