บตา “ใต้เท้าเฉินกล่าวล้อเล่นแล้ว”
เฉินอิ๋งยักไหล่ ไพล่นึกถึงเรื่องอื่นขึ้นมาจึงพูดพึมพำกับตนเอง “จริงของท่าน เพราะถึงอย่างไรก็เป็นผู้ที่เซี่ยเซียนเซิงบอกให้ปกปั้อง ไหนเลยจะถึงคราวของผู้อื่นได้”
“…”
จางเจอพลันมีอะไรบางอย่างอัดแน่นภายในใจ เขาค่อย ๆ หันหน้ากลับไปมองเฉินอิ๋ง
เฉินอิ๋ง “มีอะไรหรือ?”
จางเจอหลับตาเล็กน้อย “ไม่มีอะไรขอรับ”
ความคิดของเฉินอิ๋งย้ายไปเรื่องที่อีกสักครู่เมื่อได้พบเซี่ยเวยแล้วจะสนทนาสิ่งใด ไม่ได้สนใจความผิดปกติที่อีกฝั่ายแสดงออกมาค่อนข้างเด่นชัดขณะนี้ เอาแต่ครุ่นคิดอยู่อย่างนั้น “รองราชครูเซี่ยเป็นผู้ที่เข้าใจยาก ถึงจะเคยคบค้าสมาคมกับเขามาบ้าง แต่ก็รู้สึกว่าไม่ได้รู้จักกันลึกซึ้งมากมายนัก เพียงแต่พูดไปแล้วก็แปลก แม้หัวหน้าจางจะไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับเซี่ยเซียนเซิงได้ แต่ก็เป็นผู้ที่ทำให้คนแซ่เฉินรู้สึกว่ามองไม่ค่อยออกและเข้าใจยากเช่นเดียวกัน ท่านว่าตัวท่านนั้นทั้งไม่ชมชอบหญิงงาม ผู้อื่นเรียกให้ท่านไปเที่ยวหอคณิกาและแหล่งเริงรมย์ ท่านก็ไม่ไป ทั้งไม่ชมชอบเสื้อผ้าอาภรณ์หรูหราอาหารเลิศรส วัน ๆ ไปไหนมาไหนตามลำพัง เก็บเนื้อเก็บตัวไม่ค่อยออกไปที่ใด ทำให้ผู้อื่นงุนงงสงสัยนัก คนแซ่เฉินไม่ค่อยเข้าใจว่าบุคคลเช่นใต้เท้าจางมีจิตฝักใฝั่สิ่งใดกันแน่?”ซ่า ซ่า
ฝนตกแล้ว
ไอน้ำกลืนกินผิวทะเลสาบ ปกคลุมหอและศาลาดั่งผ้าโปร่ง ทำให้โลกนี้เงียบสงัดในบัดดลเปียมล้นด้วยความงามอันพร่าเลือนช
