วทุกทิศทาง ตัวกระบี่ถูกกระแทกอย่างรุนแรงเซียวเยี่ยเกือบกุมกระบี่ไม่อยู่ ต้องรีบหมุนกายแล้วชักกระบี่กลับถึงจะยืนได้อย่างมั่นคง
ประมือครั้งหนึ่งก็เสียเปรียบครั้งหนึ่ง เขาจึงยิ่งรู้สึกขายหน้า
เขากัดฟันกรอด ยกกระบี่ขึ้นมาแล้วใช้กระบวนท่าก่อกวนสายตาตามที่อาจารย์ถ่ายทอด อย่างไรก็ตาม หากเยี่ยนหลินไม่ออกกระบี่น่ะยังพอทำเนา แต่เมื่อออกกระบี่ทีไรกลับโจมตีจุดตายทุกครั้ง
เคร้ง!
เคร้ง!
เคร้ง!
…
เยี่ยนหลินสวมชุดคลุมแพรตัวยาวสีน้ำเงินเข้ม แขนเสื้อราวกับแฝงด้วยสายลมรุนแรง คราแรกยังไว้หน้าเซียวเยี่ยอยู่บ้าง อีกทั้งอยากจะดูตื้นลึกหนาบางของเขาด้วย แต่ผ่านไปเพียงไม่กี่กระบวนท่าก็พบว่าคนผู้นี้มีฝีมือแค่เปลือกนอกเรียนมาแค่กระผีกเดียวก็คิดว่าตนเก่งกาจ ดังนั้นจึงเริ่มลงมือหนักขึ้น
รวดเร็วขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า หนักหน่วงขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า!
เซียวเยี่ยรู้สึกง่ามนิ้วชา เท้ายืนได้ไม่มั่นคงส่วนเยี่ยนหลินกลับไพล่หลังด้วยมือข้างหนึ่ง ฟันกระบี่ลงมาซ้ำแล้วซ้ำอีกด้วยท่วงท่าผ่อนคลายทุกครั้งที่ฟันลงมาเซียวเยี่ยจะถอยหลังก้าวหนึ่งกระทั่งถอยไปถึงใต้ต้นอิงเถา!
เคร้ง!
เสียงอันแหลมคมดังขึ้นคราหนึ่ง
เยี่ยนหลินใบหน้าไร้ความรู้สึก กระบี่ยาวอันหนักอึ้งและเย็นเยียบในมือเคาะใส่ข้อมือเซียวเยี่ยก่อนจะตวัดขึ้นอีกครั้ง กระบี่เบาเล่มนั้นปลิวหลุดจากมือเซียวเยี่ยประหนึ่งลำแสงสีขาวบริสุทธิ์สายหนึ่งที่กรีดผ่าน!
สุดท้ายก็ตกกระแทกขั้นบั
