น “ช่างเถอะผู้ฝึกยุทธ์หยาบกระด้างก็ทำได้แค่นี้เองนั่นแหละ”
เสิ่นจื่ออีเดินเข้าไปหาทันที จ้องเขาพร้อมเอ่ยว่า “เจ้าว่าอะไรนะ?”
เยี่ยนหลินกลับไม่ได้บันดาลโทสะ เพียงมองสำรวจเซียวเยี่ยตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้า ยิ้มเรียบๆ “หากติ้งเฟยซื่อจื่อในสมัยนั้นยังมีชีวิตอยู่เกรงว่าคงไม่ถึงขั้นเป็นเศษสวะเช่นนี้”
ติ้งเฟยซื่อจื่อ…
ในเมืองหลวงมีคนจำนวนไม่น้อยเคยได้ยินชื่อนี้
ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เกี่ยวพันกับความลับของสองตระกูลใหญ่อย่างเซียวและเยี่ยน ในทางลับจึงยังมีคนลือกันว่าเซียวซูกับเซียวเยี่ยต่างถือกำเนิดจากภรรยาเอกคนที่สอง ส่วนภรรยาเดิมของติ้งกั๋วกงเป็นถึงพี่สาวของหย่งอี้โหวและเป็นท่านปั้าของเยี่ยนหลิน เดิมทีผู้ที่ต้องรับสืบทอดตระกูลเซียวคือติ้งเฟยซื่อจื่อบุตรสายตรงของภรรยาเอก หากมิใช่เพราะติ้งเฟยซื่อจื่อประสบเหตุร้ายเสียชีวิตก่อนวัยอันควรเมื่อยี่สิบปีก่อนจนเป็นเหตุให้เยี่ยนฮูหยินแยกทางกลับจวนหย่งอี้โหว ไหนเลยจะถึงคราวให้ภรรยาเอกคนที่สองเข้าตระกูล กระทั่งมีเซียวเยี่ยซึ่งเติบใหญ่จนได้เป็นบุตรสายตรง เกรงว่าแม้แต่โอกาสที่เซียวเยี่ยจะได้ถือกำเนิดยังไม่มีด้วยซ้ำ
คำกล่าวของเยี่ยนหลินคล้ายเรียบเฉย ทว่าอานุภาพไม่เบาเลยทีเดียว
สายตาของทุกคนตกอยู่บนร่างสองพี่น้องตระกูลเซียว
เซียวเยี่ยคิดไม่ถึงว่าเยี่ยนหลินจะเอ่ยถึงเรื่องนี้อย่างไม่มีปีมีขลุ่ย
เขาหน้าเปลี่ยนสี โทสะพุ่งพรวดคิดจะอาละวาด
ในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขว
