สุราเก่า สุราเลิศ ก็ถือว่าพอดื่มได้เช่นกัน”
ก่อนหน้านี้ทุกคนกำลังร่ำสุรากันอย่างมีความสุข พอได้ฟังคำพูดนี้ของเขาแล้วกลับรู้สึกอยากอาเจียนยิ่งนัก
ผู้ที่นั่งอยู่ตรงนี้ใครบ้างไม่ใช่ลูกหลานตระกูลใหญ่
ต่อให้ตระกูลเซียวจะยิ่งใหญ่สูงส่งเหนือผู้อื่นแต่จวนของผู้ใดบ้างจะไม่มีสุราชั้นเลิศให้ดื่มสักสองสามไห หากวันนี้ไม่ใช่วันพิธีสวมกวานของเยี่ยนหลิน เกรงว่าคงสะบัดแขนเสื้อจากไป คร้านจะสนใจเซียวเยี่ยกันหมดแล้ว
สุดท้ายยังคงเป็นเหยียนผิงอ๋องที่เป็นคนดีเขาเห็นว่าจู่ ๆ บรรยากาศก็ผิดปกติจึงรีบช่วยแก้สถานการณ์ ยื่นจอกสุราขึ้น ชูไปทางเยี่ยนหลินและเอ่ยว่า “วันนี้เป็นวันเกิดของเยี่ยนหลิน ทุกคนกว่าจะมารวมตัวกันได้ช่างไม่ง่ายเลย ไม่สู้ทุกคนลุกขึ้นดื่มคารวะเขาจอกหนึ่งเพื่ออวยพรวันเกิดให้เขา ดีกว่า คิดเห็นเช่นไร?”
เสิ่นจื่ออีขานรับทันที “เยี่ยม!”
ทุกคนย่อมไร้ข้อโต้แย้ง ต่างลุกขึ้นชูจอกสุราไปยังเยี่ยนหลินพร้อมเพรียงกันคนหนึ่งพูดว่า “ขอให้เยี่ยนซื่อจื่อมีโชคลาภดุจทะเลบูรพา…”
เยี่ยนหลินหัวเราะ “จะไปไหนก็ไปเลย”
อีกคนรีบผลักคนก่อนหน้าออก “ข้าเอง ข้าเอง ย่อมต้องให้มีชีวิตอยู่เป็นนิจนิรันดร์ดั่งจันทรารุ่งโรจน์ดั่งสุริยัน…”
เยี่ยนหลินถอนหายใจ “พื้น ๆ”
ครั้นถึงตาเซียวซู นางนิ่งเงียบครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะชูถ้วยมองเยี่ยนหลิน กล่าวว่า “ข้าเป็นคนพื้น ๆ เช่นกัน ดังนั้นจึงขออวยพรให้เยี่ยนซื่อจื่อมีวันนี้ทุกปี มีทุกปีเช่นวั
