กที่ว่านอนสอนง่ายอย่างแท้จริงกระมัง เมื่อก่อนเยี่ยนหลินมีญาติผู้พี่คนหนึ่ง เด็กคนนั้นอ่านตำรับตำราเพียงครั้งเดียวก็ท่องจำได้ ฉลาดหลักแหลมมีไหวพริบเป็นที่ชื่นชอบของทุกคน มีแค่การบรรเลงพิณที่ย่ำแย่ไปหน่อย แต่ก็ยังยอมฝึกฝนด้วยความพากเพียร เด็กอายุน้อยรู้จักอดทนต่อความยากลำบากเช่นนั้นหายากเหลือเกิน พี่หญิงของข้าในยามนั้นมักพาเขากลับจากจวนตระกูลเซียวมาเล่นที่นี่บ่อย ๆ เมื่อข้าได้พบเขาก็คิดว่า หากลูกข้าในอนาคตเกิดมาเป็นเช่นนี้ได้คงดี เพียงแต่น่าเสียดายที่ผิงหนานอ๋องกับนิกายสวรรค์ก่อกบฏ พริบตาเดียวก็มีทหารกองใหญ่ปิดล้อมเมือง เยี่ยนหลินยังไม่ทันถือกำเนิด เด็กคนนั้นกลับสิ้นไปเสียแล้ว…”
“…”
เซี่ยเวยหลุบตา นิ้วมือซึ่งวางอยู่บนหน้าตักสั่นระริก ต้องค่อย ๆ กำเข้าหากันจนกลายเป็นกำปันถึงจะนั่งได้อย่างมั่นคง
เยี่ยนมู่เบ้าตาแดง นั่งแหงนหน้าอยู่บนเตียงแววตาเลื่อนลอยเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาค่อนข้างแปรปรวน ทั้งยังเจือการตัดพ้ออย่างรวดร้าวต่อโลกอันแสนจะโหดร้าย “เด็กเล็กแค่นั้นอายุหกขวบกว่ายังไม่เจ็ดขวบดี ในวันที่อากาศหนาวจัด หิมะตกลงมาจนจับตัวแข็ง มารดาของเขาโซซัดโซเซออกนอกตำหนักประหนึ่งคนเสียสติ แหวกกลุ่มคนที่สกัดขัดขวางนางไปจนถึงหน้าประตูวังซึ่งมีหิมะกองท่วมสูง จากนั้นก็ใช้มือขุดหากขุดไม่ได้ก็ชิงดาบมาจากทหารด้านข้างหรือไม่ก็ชิงเหล็กเจาะมาจากมือพวกเขาแล้วกระแทกลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า หิมะซึ่งเกาะตัวจนเป
