ามสามารถ”
“ดี ดี…”เยี่ยนมู่หัวเราะออกมา แม้จะหัวเราะทั้งน้ำตาแต่กระนั้นกลับรู้สึกว่าความอัดอั้นตันใจที่สั่งสมมายี่สิบกว่าปีได้ระบายพรั่งพรูออกจากอกจนหมดสิ้น กลายเป็นความภาคภูมิใจอันสุดแสนจะคณานับ!
“ควรให้ผ่านด่านเคราะห์เสียให้หมด ควรให้ฝึกฝนตนให้เก่งกาจมีความสามารถ!”
สมัยนั้นพี่หญิงของเขาขอแยกทางกลับตระกูลด้วยโทสะ แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ยอมเชื่อว่าเด็กคนนั้นถูกฝังในสุสานเด็กผู้ทรงคุณธรรมสามร้อยคน นางอดทนต่อความเจ็บปวดและคำดูหมิ่น ออกตามหาเขาทั่วทุกสารทิศ ทว่าน่าเสียดายที่ใต้หล้ากว้างใหญ่เกินไป ผลคือไร้ซึ่งข่าวคราว อย่างไรเสียเขาก็เป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ต่อให้ฉลาดหลักแหลมอีกสักเพียงใด ไหนเลยจะหนีพ้นภัยที่ถูกล้อมเมืองคราวนั้นได้
สุดท้ายก็หาไม่เจอ
ทุกคนต่างคิดว่านางเป็นเพียงมารดาผู้ไม่ยอมเชื่อว่าบุตรจากไปแล้ว จนเมื่อประมาณครึ่งปีก่อนหน้านี้ที่พวกเขาจับกุมกากเดนกลุ่มกบฏผิงหนานอ๋องไว้ได้ พวกมันกล่าวอ้างว่าขณะที่พวกตนกับนิกายสวรรค์ร่วมบุกเข่นฆ่าในเมืองหลวงคราวนั้น ติ้งเฟยซื่อจื่อไม่ได้อยู่ในหมู่เด็กผู้ทรงคุณธรรมสามร้อยคนนั่น แต่ถูกเจ้านิกายสวรรค์พาตัวไป
เยี่ยนมู่ไม่กล้าคิด หากสิ่งที่คนเหล่านี้พูดเป็นความจริง เช่นนั้นก็ไม่รู้ว่าเด็กน้อยผู้ถือกำเนิดจากสองตระกูลใหญ่และมีสายเลือดของชนชั้นสูงผู้นั้น เมื่อตกอยู่ในเงื้อมมือกบฏผู้โหดเหี้ยมอำมหิตแล้วจะต้องเผชิญชะตาชีวิตเช่นไร และต้องเผชิญความเจ
