ังถือ จึงอ้าปากหมายจะพูดอะไรบางอย่าง
คิดไม่ถึงว่ากลับมีเสียงร้อง ‘เมี้ยว’ ดังมาจากหลังต้นอิงเถาตรงหน้า
แมวลายขาวจุดเหลืองตัวหนึ่งกำลังไล่แมลงอะไรสักอย่าง พุ่งพรวดจากด้านหลังต้นไม้รวดเร็วผิดปกติ วิ่งทะยานมายังตำแหน่งที่เซี่ยเวยยืนอยู่
รูม่านตาเขาหดรั้ง ร่างกายเขม็งเกร็งในบัดดล
ทุกคนต่างถูกดึงดูดสายตาเจียงเสวี่ยหนิงหัวใจกระตุกวูบ ครั้นเห็นเจ้าแมวลายตัวน้อยวิ่งผ่านขานางและกำลังจะพุ่งปราดเข้าหาเซี่ยเวย นางจึงก้มตามจิตใต้สำนึกโดยไม่ทันขบคิดให้มากความ รีบเอื้อมมือขวางและอุ้มแมวขึ้นมา!
เมื่อเจ้าแมวน้อยมาอยู่ในอ้อมอกนางก็ไม่อาจไปเบื้องหน้าได้อีก
มันตวัดอุ้งเท้าด้วยความตกใจลนลานเล็กน้อย ส่งเสียงร้องเหมียว ๆ
สายตาของทุกคนจึงเบนกลับมาที่ร่างนางทันใด รู้สึกประหลาดใจกับการกระทำอย่างกะทันหันของนางอยู่บ้างเจียงเสวี่ยหนิงหัวใจแทบจะหยุดเต้น แอบมองเซี่ยเวยแวบหนึ่ง เขายังคงยืนร่างแข็งทื่ออยู่กับที่ไม่ยอมขยับเขยื้อนเลยสักก้าว นางยกมือลูบแมวน้อยเบา ๆ ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น แขนเสื้ออันหลวมกว้างจึงพลอยบดบังแมวตัวนั้นไปกว่าครึ่ง
ใจนางยังคงเต้นรัวเร็ว
เซี่ยเวยมองนางอย่างเงียบงัน
นางกอดแมวน้อยแน่นเนื่องจากกลัวว่ามันจะพุ่งพรวดออกไปอีก ส่วนเปลือกนอกกลับยิ้มแย้มให้ผู้อื่นเหมือนไม่มีอะไรทั้งนั้น “คิดไม่ถึงเลยว่าจวนโหวจะเลี้ยงแมวน้อยด้วย น่ารักน่าชังเหลือเกิน”
