เปั่าอิงซึ่งมาหาเมื่อคืนเคาะประตู ‘ก๊อกก๊อก’ อีกครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น“พี่หญิงหนิง! ข้ามาคืนของว่างเจ้าค่ะ!”
เจียงเสวี่ยหนิงอึ้งชะงัก ครู่หนึ่งถึงได้สติเหมือนโจวเปั่าอิงจะเคยบอกว่าขอยืมของว่างนางไปกินก่อน เมื่อของว่างชุดใหม่มาถึงจะชดใช้คืน
เพียงแต่…
นางส่ายหน้าหัวเราะ เดินไปเปิดประตูให้แล้วเอ่ยว่า “ข้านึกว่าเจ้าพูดล้อเล่นเสียอีก”
โจวเปั่าอิงหิ้วกล่องอาหารยืนอยู่ข้างนอกจริงๆ ย่นจมูกกระจุ๋มกระจิ๋มเบา ๆ พูดด้วยความกระหยิ่มใจเล็กน้อย “เรื่องเกี่ยวกับการกินล้วนเป็นเรื่องใหญ่ เปั่าอิงพูดแล้วต้องทำ เมื่อพูดได้ก็ต้องทำได้เจ้าค่ะ!”
นางเดินเข้ามาแล้วเปิดกล่องอาหาร
ข้างในมีสามชั้น บรรจุของว่างหลากสีสัน
เห็นชัดว่าห้องเครื่องกับนางกำนัลของเรือนหยางจื่อต่างรู้ว่านางชอบกิน ของว่างที่ส่งมาให้นางทุกวันมักจะอุดมสมบูรณ์ที่สุด ทั้งชนิดและรูปแบบมีหลากหลายนัก
“นี่คือขนมเหอเถา[1] ขนมเมล็ดซิ่ง นี่คือขนมซูปิงไส้กุหลาบ ขนมถั่วเหลือง[2]…”โจวเปั่าอิงดวงตาเปล่งประกาย ชี้ให้เจียงเสวี่ยหนิงดูทีละอย่าง
แต่พูดไปพูดมา นางพลันมองเห็นขนมแผ่นท้อซึ่งตั้งอยู่บนโต๊ะเจียงเสวี่ยหนิง ไม่รู้เพราะเหตุใด กลับไม่อาจละสายตา
เจียงเสวี่ยหนิงกำลังสงสัยว่าไฉนนางถึงไม่ส่งเสียง ครั้นมองนางและมองตามสายตานางไป ใจพลันกระตุกวูบ ร่างกายเย็นวาบ
แย่แล้ว…
ตอนไปเปิดประตูให้โจวเปั่าอิงเข้ามา ไฉนตนไม่ซ่อนขนมแผ่นท้อจานนี้ก่อนนะ!โจว
