ักเท่าใด”
เซียวซูหยิบถุงเครื่องหอมนั้นขึ้นมา มองนางพลางครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวปนยิ้ม “ชอบมีตัวก่อกวนมาเล่นพิเรนทร์ลับหลัง ชวนให้คนรังเกียจนัก คุณหนูรองเจียงไม่ชอบ ข้าเองก็ไม่ชอบ ไม่สู้จัดการให้เหมาะสม ทุกคนจะได้อยู่กันอย่างสงบดีกว่า”
เจียงเสวี่ยหนิงแสดงท่าทีพึงพอใจมาก “เยี่ยมเลย”
แค่ใช้หัวแม่เท้าคิดยังรู้ คนที่ลอบกัดลับหลังคงใช้ถุงเครื่องหอมนี้ใส่ความนาง ไม่แน่ว่าอาจเกี่ยวข้องกับเรื่องสำคัญอะไรบางอย่างด้วย
เซียวซูย่อมไม่ใช่ผู้มีจิตใจดีงามแน่นอน
ทั้ง ‘ความจริงใจ’ และ ‘ให้มันแล้วกันไป’อะไรต่อมิอะไรนั่นน่ะ เซียวซูก็แค่พูดจาให้น่าฟังเท่านั้นเอง ทว่าความจริงแล้วต่อให้ไม่มีนางเซียวซูก็ต้องตามหาผู้ที่ทำถุงเครื่องหอมหล่นตัวจริงเพื่อตามกำจัดเภทภัยอยู่ดี!
ที่อีกฝั่ายพูดเช่นนี้ก็เพื่อนำเรื่องนี้มาใช้ประโยชน์อย่างสมบูรณ์เท่านั้น
หากประจบเอาใจจนทำให้เจียงเสวี่ยหนิงลืมความแค้นที่ถูกใส่ความก่อนหน้านี้ได้ จะไม่เท่ากับใช้ศิลาก้อนเดียวยิงนกได้สองตัวอย่างนั้นหรือ
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ได้หลงกล แต่ภายภาคหน้านางต้องการออกจากวังจริง ฉะนั้นจึงไม่จำเป็นต้องฉีกหน้าเซียวซูเร็วถึงเพียงนี้ มิหนำซ้ำอย่างไรเสียก็นำเจียงเสวี่ยฮุ่ยเข้าวังมาได้แล้วชีวิตอันจอมปลอมไร้ความจริงใจต่อจากนี้สำหรับนางแล้วไร้ซึ่งผลเสียใด ๆ
ด้วยเหตุนี้จึงตอบตกลงอย่างรวบรัดชัดเจน
ครั้นทั้งสองเจรจากันเรียบร้อยก็ถือได้ว่าต่างฝั่ายต่างชื่นมื่น
