่อยก็มองไม่เห็นอะไรแล้วละ
เจียงเสวี่ยหนิงรีบเอื้อมมือออกไปจัดขนมแผ่นท้อจานนั้นเสียใหม่ ปกปิดช่องว่างของชิ้นที่ตนเพิ่งหยิบ
จากนั้นก็รอให้เซี่ยเวยกลับมาทว่าผ่านไปตั้งครึ่งค่อนวันแล้ว เซี่ยเวยก็ยังไม่กลับ
เจียงเสวี่ยหนิงแอบได้กลิ่นหวานจาง ๆ นั้นอีกแล้ว ดวงตาซึ่งแต่เดิมกำลังหลุบมองน้ำชากลอกไปเหลือบมองขนมแผ่นท้อคราหนึ่ง ก่อนจะกลอกกลับมา กลอกกลับไปใหม่ แล้วก็กลอกกลับมาอีก
อันที่จริง…
จานนี้มองดูแล้วก็มีขนมแผ่นท้อมากอยู่นะ
กินอีกสักแผ่นอาจจะดูไม่ออกก็ได้นางเอี้ยวศีรษะมองออกไปนอกประตูตำหนักข้างทีหนึ่ง เสียงพูดกระซิบกระซาบแผ่วเบายังคงดำเนินต่อไป ขวัญจึงกล้ามากขึ้นหลายส่วน นางแอบทำลับ ๆ ล่อ ๆ ยื่นมือออกไปอีกครา ดึงขวับออกจากจานหนึ่งแผ่นยัดเข้าปากอย่างรวดเร็ว
จากนั้นก็มองขนมแผ่นท้ออีกครั้ง
อืม ดีมาก ปราศจากพิรุธ เพียงแต่แผ่นทางซ้ายดูโดดเด่นไปสักหน่อย เตะตาอย่างน่าประหลาด
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกว่าไม่อาจปล่อยให้มันวางอยู่เช่นนี้ได้ เด่นสะดุดตาปานนี้ หากดึงดูดความสนใจเซี่ยเวยต้องแย่แน่โยนทิ้ง?
นั่นก็สิ้นเปลืองเกินไปหน่อย
ดังนั้นกินไปเลยจะดีกว่า นี่ไม่ถือว่านางแอบขโมยกินนะ และไม่ใช่ว่านางเองก็อยากกินจริง ๆเสียหน่อย แค่อยากให้ขนมแผ่นท้อจานนี้ดูปกติเท่านั้นเอง!
นางขอสาบานว่าขอกินอีกชิ้นเดียว จากนั้นจะไม่กินแล้วจริง ๆ เพราะขืนกินอีกต้องมีคนตายแน่นอน!
แต่เรื่องแอบขโมยกินเช่นนี้…เมื่อมีครั้งที่หนึ่งก็ต
